Bloggendebacker

Kerstcadeau: Kale Harry.....

2011-12-25T14:26:00.000-08:00

Stapels kerstkaarten wensen Prettige Kerstdagen toe. Dat is lief en aardig, maar Prettig is het allerminst wanneer je net als ik vergeten ben dat de Kerstdagen 2 dagen telt! Daags na Sinterklaas ben ik al vol goede moed aan de kerstvoorbereidingen begonnen. Binnen enkele dagen had ik zelfs het Kerstmenu al samengesteld: een 5-gangendiner met als klapstuk een Beef Wellington en als afsluiter de ijsbombe Siberienne! Één dag voor Kerst vergeet deze ‘simpele ziel’ het kerstdiner voor op Eerste Kerstdag! Paniek! Een hard gelag voor mij en nog een harder gelach om deze stupiditeit. Na mijn capriolen bij de Ikea en Primark, besloten mijn mannen de zaterdag voor hun rekening te nemen. Geen zorgen, werd mij verzekerd en gedrieën verdwenen zij richting supermarkt.....

Vanmorgen aan het traditionele Kerstontbijt kreeg ik zowaar een enorm groot cadeau…. Terwijl ik het uitpakte, slaakte onze Spuit Elluf al een zucht van opwinding en zonder blikken of blozen vertelde hij: ‘…mam..maakt maar kennis met Harry’! Harry???? Jawel, Kale Harry de KerstKalkoen… Opnieuw paniek want wat moet ik nou toch met zo’n joekel van een kalkoen, we zijn maar met 4 personen! Akkoord, weliswaar 4 personen waarvan 2 pubers die beslist kunnen worden bestempeld als carnivoren.

Nu laat ik me niet zo snel gek maken door de mannen, en dus na het Kerstontbijt heb ik mijn mouwen opgestroopt en Harry uit zijn verpakking gehaald. Nog voor ik Harry echt onderhanden nam, heb ik even gevraagd om de ovenplaat aan te geven. Met Kale Harry op de plaat liep ik richting de oven…… ARGGGGHHHHhhhhh….. Kale Harry was té groot en paste niet in de oven! Met passen en meten was er maar één oplossing Kale Harry zal niet alleen een make-over krijgen maar ook stevig verbouwd moeten worden en de ribben moet toch echt worden gebroken. Eigenlijk dus een schoonheidsbehandeling met de nodige verbouwingen zoals gewoon is voor de diva’s anno 2011 alias Marijke Helwegen en natuurlijk Madame La Brad…….

De nieuwsgierige ogen van onze Spuit Elluf en Wijsneus volgden mijn gang naar de keuken met nog steeds Kale Harry op de ovenplaat. In de keuken leunden ze gebroederlijk op het aanrecht en keken toe. De keuken veranderde al spoedig in een ware resort voor kaalgeplukte gevogelte compleet met koude douches, kruidenbad, ontharingsrituelen, een stevige massage, speciale oliën en zelfs een operatietafel voor de nodige ingrepen! Harry werd nog eens goed nagekeken, onder de oksels, de benen en tussen de dijen. Hier en daar moest Kale Harry toch nog flink worden aangepakt! Met venijnige korte rukjes werden de laatste veren van het lijf gerukt, een harsbehandeling op een gespierde borstkast was er niets bij.

De ogen van de mannen werden steeds groter toen ze me heel behendig met een speciale gevogelte schaar de aanval op Kale Harry inzette. Om het vel zo veel mogelijk in tact te laten, voelde ik al masserende waar de scharnier zou kunnen zitten om zo vakkundig mogelijk Kale Harry letterlijk een pootje te lichten. Met een aantal ferme knippen werd uiteindelijk Kale Harry aan beide poten geamputeerd. Achter mij waren kreten van afschuw hoorbaar toen ik met mijn handen en mijn volle gewicht op de borstkast drukte. De mannen vroegen zich af waarom ik verwoeste pogingen ondernam om Kale Harry alsnog reanimeren. Toen eindelijk de langverwachte krak klonk, lag Harry er in ieder geval een kleine 5 cm lager en kon Kale Harry in zijn nieuwe onderkomen worden gepast. Het resultaat was naar volle tevredenheid en eindelijk kon ik met mijn handen onder het vel van Kale Harry te werk gaan. Het vel rekte mee en tevreden merkte ik op dat deze stoere uit de kluiten gegroeide kip wel ruim in z’n jasje zat. De botermengsel die onder het vel werd aangebracht deden de mannen denken aan een botox behandeling van Kale Harry.

Kale Harry heeft alle behandelingen rustig ondergaan. Na een flinke insmeerbeurt over het hele lijf, leek Kale Harry geheel tevreden. Om precies 3 uur vanmiddag betrad hij zijn nieuwe hete onderkomen. Een half uur per pond …Harry lag daarom zeker 3 uur lang een heerlijk warme kruidenbad bij te kleuren! Rond de klok van 7 uur kwam Harry aan tafel. Zijn mooie bruine huid werd geaccentueerd door de blinkende zilveren schaal. Voor slechts vijf minuten heb ik voor Harry tijd kunnen rekken, maar de liefde van de man gaat toch door de maag….. We hebben maar al te graag en met heel veel trek van Harry afscheid genomen. Gek genoeg, maar ook voor mij smaakte Harry gelukkig gewoon naar een lekker stuk vlees. Dat komt natuurlijk omdat wij Kale Harry niet in levende lijve hebben gezien……...

Shopping ergernissen in het kwadraat

2011-12-10T13:54:00.000-08:00

Vandaag heb ik als non-shopping liefhebber mijn ergste nachtmerrie wakker en in volle bewustzijn beleefd: op zaterdag naar Ikea. Dat heb ik natuurlijk knorrig laten weten aan een ieder die mij tussen 06.30 en 09.00 uur voor de voeten liep. Op slinkse wijze is daar natuurlijk dankbaar gebruik van gemaakt. Eén heftig puberende zoon zei doodleuk om mij enigszins te troosten dat hij ‘zo maar’ wel zin had om mij te vergezellen onder de voorwaarde dat ik wel de Ikea in Delft zou bezoeken en niet in Eindhoven. In al mijn zwakte, zwichtte ik voor de gezelligheid in het vooruitzicht en ben ik vanmorgen richting Den Haag gereden. Op Twitter mocht ik van @ColorfulB, @Boyketenbroecke @EllenDesiree @B_Heijne @MariekevanEerd en @Flutteringazure op morele steun rekenen! Dat gaf al voor vertrek een bemoedigend klopje op de schouder. Zeker toen ik op de link van @Flutteringa klikte http://jennyliang.com/quikea/ verdween de ergernis als sneeuw voor de zon. In slechts 5 stappen toont deze link hoe je in no-time door de Ikea kon bewegen! Subliem!

De Ikea in Delft is werkelijk een groot complex en staat garant voor heee…eel veel bezoekers. Bezoekers die allemaal in het weekend hebben bedacht om op hetzelfde tijdstip als ik bij de Ikea langs te gaan. Het was dan ook niet vreemd om in een kleine file te staan om überhaupt de parkeerplaats op te kunnen. Het viel ons zelfs op dat naast parkeerplaatsen voor invaliden ook parkeerplaatsen voor gezinnen met kinderwagens zijn gereserveerd. Wat een service!

De entree was enorm met verschillende kluisjes en een groot aquarium waarin kinderen kunnen rennen, klimmen en spelen. Verschillende ouders en grootouders lijken te vergeten dat ze eigenlijk zonder hun kroost de winkel in kunnen. Vanaf de roltrap was te zien hoeveel ouders en grootouders eigenlijk nog veel liever vertederd naar hun (klein)kinderen willen blijven kijken. Boven aangekomen zagen wij hoe ook wij als ijverige mieren het labyrint betreden. Mensen lijken bij de Ikea ook niet meer te kunnen doorlopen; ze drentelen, schuifelen en lijken haast in training te zijn om als een bejaarde waarvan zojuist de rollator is afgenomen, door de winkel te zwalken.

Hoe verder wij het doolhof binnen worden gezogen, des te meer mensen besluiten ook weer terug te lopen, en bij voorkeur met een kar! Een stevige tred is er dan ook niet meer bij. Sommigen waren duidelijk al veel langer in het doolhof en vinden de weg naar het restaurant kennelijk te ver. Daarom worden de bedden en stoelen door de bezoekers niet alleen bewonderd maar ook getest. Zonder enige vorm van gepaste gêne zijn er bezoekers bij die zich op een matras laten ploffen. Zo ook een aan obisitas lijdende Budha die door een massa werd geholpen om weer uit bed te kunnen komen. Even verderop zagen wij hoe vermoeid een man plaats nam op een bank en gelaten wachtte op zijn vrouw en haar vriendin. Hij zat er niet alleen, want kennelijk hadden de mannen een geheime code onder elkaar afgesproken, want zoals deze man zaten er velen op hun partners te wachten. Het verplicht meegaan naar de Ikea kent duidelijke grenzen .

Vrouwen bewegen zich bovendien in de Ikea ook anders dan de mannen. Daar waar vrouwen een ‘setting’ van een vertrek betreden, blijven mannen vooral demonstratief in het gangpad staan. Vrouwen zoeken naar hulp van een Ikea-beambte, mannen lijken liever te vertouwen op de aanwijsborden en hun eigen logica. Vrouwen kunnen bij een setting van een zithoek zich laten afleiden door de kussens, fotolijstjes en de vaasjes terwijl mannen zich liever aan het ‘plan’ willen houden.

Ondertussen protesteerden mijn voeten al hevig en lijken te schreeuwen naar de uitgang. Maar de afdeling lampenkappen is nog lang niet zicht. We vervolgen het pad door het doolhof stap voor stap met hier en daar een sprong naar rechts en weer naar links om het oponthoud op het pad te vermijden. Bij de afdeling nog-meer-meuk-maar-bij-jouw-thuis-staat-ie-leuk lijken een aantal ouders het aquarium bij de ingang te hebben gemist. Dollende kinderen maken van een charmante mama een persiflage van een Marijke Helwegen wiens botoxbehandeling vroegtijdig uit is gewerkt. Bijbehorende papa lijkt even een twinkeling in de ogen te krijgen en net als diens kinderen ook een aanloop te willen nemen om zich vervolgens over de gedekte tafels een buikschuiver te willen maken.

Mijn voeten willen rust en vertellen mij dat ze nog liever de avondvierdaagse achterstevoren willen lopen dan nu nog een stap in de Ikea te willen zetten. Metgezel ‘Spuit Elluf’ klaagt over een hongerige maag en een droge keel. Een blik op de klok zegt dat we al ruim een uur in het doolhof zijn. Gelukkig is de afdeling met lampenkappen al vanuit de verte te zien. Zonder enig aarzeling stappen we door. De juiste lampenkap is snel gevonden: de afmeting is zo hoog als mijn laars, eenvoudig en gebroken wit. Met rasse schreden betreden wij het einde van het labyrint. Mensen keurig in de rij verraden de kassa’s. Maar ook daar geheel in Ikea’s stijl zijn gelukkig ook kassa’s voor maximaal 8 producten die door de bezoekers zelf kunnen worden gescand. Dat scheelt enorm!

We zijn met alleen een lampenkap ruim anderhalf uur binnen geweest. De andere spullen laten we voor wat het is. De volgende keer gaan we toch de 5 stappen die mij warm werden aanbevolen door @Flutteringazure: Ikea binnengaan vanaf de uitgang en in tegengestelde richting lopen! Voor de andere benodigdheden zullen wij online bestellen! Mijn voeten lijken de vierdaagse van Nijmegen te hebben afgelegd, de nicotinebehoefte slaat alarm, de droge keel en knorrende maag van puberende Spuit Elluf geven net dat extra duwtje om in no-time in de auto te springen. Onderweg pikken we een Drive van de eerste de beste fastfoodketen. Als ik dan denk door te kunnen rijden, komt de aap uit de mouw…… Spuit Elluf vraagt over de A13 te rijden en onderweg de Primark te bezoeken!

Vandaag heb ik één ding geleerd: de som van shopping ergernissen in het kwadraat is na een Ikea-nachtmerrie de Primark op zaterdagmiddag bezoeken. Morgen zoek ik heil in de koopzondag in de binnenstad van Den Bosch!

Dobbelen met de Sint

2011-11-27T22:19:00.000-08:00

Vorige week las ik de kop ‘Sinterklaas let op de kleintjes’ in de krant. Het schijnt dat de Goedheiligman minder geld hoeft uit te geven voor de kinderen, want chocolade, snoep en speelgoed is in vergelijking met vorig jaar 1,1 procent goedkoper! Kijk dat is nog eens op de ‘ kleintjes’ letten in deze tijd van recessie. Maar wie het artikel goed leest ziet dat die 1,1 procent meer kan zijn als daar chocola niet wordt meegerekend. Chocola is namelijk 4% in prijs gestegen. Niet dat we nu massaal chocola overslaan dit jaar, want dat is natuurlijk onlosmakelijk aan het feest van Sinterklaas gekoppeld. Net zoals zijn baard, mijter, Zwarte Piet, de roe, de pakjes, suikergoed en de schimmel tussen de benen! Jammergenoeg lijkt het ook ‘traditie’ te worden tegen deze tijd van het jaar dat een stel ‘groten’ het weer zo nodig vinden om dit bijzondere feest voor de ‘ kleintjes’ ter discussie te stellen. Zo herinner ik me vorig jaar de discussie over de kruis op de mijter! Dit jaar zelfs een demonstratie bij het inhalen van de Sint omdat ‘Zwarte Piet’ racistisch zou zijn! Onnozelheid ten top! Hoofdpiet, Testpiet, Muziekpiet, Wegwijspiet, Pakjespiet, en de rest van de Club van Sinterklaas waar de kleintjes massaal gek op zijn, zouden spontaan wit wegtrekken! Hou de mythe van Sinterklaas in ere! Zwarte Piet is zwart, de Sint is wit en de smurfen blauw! Zo simpel is het!

Gelukkig is de hype van ‘Zwarte Piet is racisme’ weer overgewaaid. In bijna elk huishouden is men druk met de voorbereidingen om Pakjesavond te vieren. Er heerst die bekende geheimzinnigheid met de daarbij behorende voorpret in menig huis! Lootjes trekken en gedichten maken. Wie je ook deze dagen spreekt, ieder viert het feest van Sinterklaas op z’n eigen manier. Zo prijkt bij ons tegenwoordig op het Sinterklaasverlanglijstje geen opsomming van producten maar wordt een omschrijving gegeven zoals: ‘iets’ voor op de fiets, ‘iets’ voor in de kamer, ‘iets’ voor iedere dag. Deze vage omschrijvingen hebben namelijk te maken met het feit dat hier de ‘kleintjes’ al in de categorie ‘grote jongens’ vallen. Het krijgen van cadeautjes en de bijbehorende gedichten met een steek onder water is nu verandert in dobbelen op Pakjesavond! Met een groot gezelschap kan dit wel een hele middag en avond in beslag kan nemen! Voor gezinnen met ‘grote’ pubers is dit echt aan te raden! De Hema heeft dit als 'Sint dobbelspel' op de markt gezet! Geen afspraken meer over welk getal bij welke handeling hoort, want dat staat er allemaal al op: cadeau doorgeven, cadeau afpakken, cadeau ruilen, van rechts naar links verplaatsen en andersom. Geen tijd om de stad in te gaan? Geen punt, ik vond op de site deze link en kan je een winkelbezoek besparen!

http://www.hema.nl/sitecollectiondocuments/download%20dobbelsteena.pdf

Hier staat namelijk een vouwplaat die je kan uitprinten! De kunst van dit spel is om vooral niet te laten blijken of je heel blij bent met het cadeau! Want dan zou dat cadeau immers weleens het item kunnen zijn dat niet aan jou mag worden gekoppeld. Een ‘plaagspel’ dus! Het staat wel garant voor een hoop lol en frustratie! Echt iets voor Sinterklaas waar het plagen traditiegetrouw in een gedichtje wordt versleuteld.
De voorpret is in volle gang. De site met rijmwoorden wordt weer druk bezocht. Komend weekend wordt bij menigeen Pakjesavond gevierd. Net als alle kleintjes in het land tellen wij ook hier de dagen af! We zullen het illustere duo warm verwelkomen, want dat is met de paplepel meegegeven: Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht…….

Rotstreek!

2011-11-20T13:52:00.000-08:00

Het journaal informeerde dat onder de supermarkten een nieuwe prijzenoorlog wordt verwacht. Volgens het ANP zien de supermarkten in Nederland hun omzetten onder druk staan en wordt het een strijd om hun marktaandeel vast te houden. Een vervelende ontwikkeling voor de supermarktbranche, goed nieuws voor de consument. Nog meer goed nieuws voor de consument werd gebracht door het nieuws waar de nieuwslezer bijna triomfantelijk aankondigde dat hutspot een stuk goedkoper is geworden, want de prijs voor aardappelen en uien staan op een diepte punt! Hij voegde er nog wel aan toe dat de prijsdaling niet geldt bij de frietkraam! Dus wel goedkope aardappelen, maar dure friet! Is dat nou geen rotstreek?

Ook wij zijn bezig met de steeds veranderende inkoopsprijzen. Beslist niet mijn favoriete bezigheid aangezien ik een gezicht of een stem bij de verschillende onderdelen c.q. producten onbewust visualiseer. De gunfactor speelt dan weer eens hoog op, terwijl een stoïcijnse houding en uitschakeling van enige vorm van emotie van mij wordt verwacht. Een jaarlijks terugkerend gevecht tussen hoofd en buikgevoel, zal ik maar zeggen. Niet echt handig! Na een grondige calculatie zijn een aantal besluiten genomen waarbij ook elementen als kwaliteit, betrouwbaarheid, flexibiliteit en de gunfactor niet zijn vergeten. Onze passie en enthousiasme willen we graag delen en blijven uitdragen, zowel naar de leveranciers als naar onze verkooppunten. Het gevecht tussen hoofd en buikgevoel heeft inmiddels plaatsgevonden en kunnen wij onze afnemers melden dat voor 2012 geen prijsverandering wordt doorgevoerd. Hoe dat voor de consument zal uitpakken weten wij niet. Misschien wel zoals bij de aardappelen en de friet....

Passie en de hoge gunfactor staan bij ons hoog in de vaandel! Dat we van leveranciers als afnemers ‘goodwill’ en gewoon een ‘dankjewel’ krijgen, geeft ons een bevestiging waar wij in geloven: het gunnen. Tegenwoordig noemt men dat ‘maatschappelijk verantwoord ondernemen’. Een kreet waar velen zich door hebben laten inspireren. Zo is er ook een bedrijf dat zich bekommerde om de regionale producten…. We zijn er ook één tegengekomen en hebben er een enorme kater overgehouden aan het ‘Gijs-Streekselecties’ debacle.
Een openstaande rekening van 2 jaar geleden ad. € 400 euro is nog steeds niet betaald! Geen groot bedrag weliswaar, maar toch wel een aardig bedrag om een kater van te krijgen! Telefoongesprekken leidden ertoe dat wij maar moeten bewijzen dat de producten inderdaad zijn geleverd. De afnemer houdt voet bij stuk dat zij onze rekening niet hebben ontvangen, terwijl ze bedoelen dat zij deze in hun administratie tijdens de verhuizing zijn kwijtgeraakt. Werken met ‘kleine, regionale producenten’ leek zo eerlijk en oprecht. De eens zorgvuldig opgebouwde vertrouwen waar mondelinge afspraken en telefonische bestellingen de gewoonste zaak waren, maakt nu plaats voor een van smoezen gemetselde muur waarop 'rotstreek selectie’ staat gekalkt. Op zo’n moment koester ik de gedachte hoe deze afnemer met schaamrood op de kaken, de door hun afgegeven rooskleurige prognoses heeft moeten bijstellen. Op ons eigen initiatief hebben wij, na een jaar, in goede orde afscheid van elkaar genomen. Immers, kwaliteit en de altijd maar kostenmaatregelen ten behoeve van de supermarkt prijsstrategie is ‘killing’ voor deze ‘kleine, regionale producent’. Slechts € 400…. de kosten van een incassobureau zijn nog hoger dan het bedrag die bij ons nog openstaat….. Een rotstreek of slimme strategie? Het is gewoonweg beschamend!! We nemen het maar zoals zij ons product hebben genoemd: voor Zoete Koek! Mevrouw Poets heeft daar een mooie uitdrukking voor: as ut wôôrd nie deugt, deugt dieje mens ôk nie!

Het is een prijs die wij betalen voor de keerzijde van onze overtuiging:‘gunnen’. Deze economisch onzekere tijden zullen nog meer teleurstellende ervaringen opleveren voor zowel de consument als producent. Rotstreken en rotzakken, ze blijven bestaan ongeacht het economisch klimaat!

Happen, happen, happen...

2011-11-13T12:30:00.000-08:00

De Echte Bossche Koek van Jan de Backer die op een ambachtelijke wijze wordt gebakken, dankt zijn heerlijke smaak aan de honing, de eerlijke ingrediënten en de bijzondere kruidenmelange. De eerlijke ingrediënten hebben in de laatste paar maanden inmiddels voor ons ook een figuurlijke betekenis gekregen. Wat ons betreft benoemen wij één van die eerlijke ingrediënten als een flinke scheut Daktari Fanfari! Echt wel flink, want de groep telt meer dan 40 Oeteldonkers. Het bestaat uit broer van , zus van, zwager van, schoonzus van, dochter van, zoon van en vooral vrienden van! Sommigen kennen elkaar al van kinds af aan, anderen van het roemruchtige ‘t Swijnshooft.

Voor wie het heeft gemist: Daktari Fanfari schreef een liedje over de Bossche Koek en presenteerde dat tijdens het Kwèkfestijn 2011. Met verve stonden de leden van Daktari Fanfari op het podium te spelen, met veel passie vertolkte de lead zanger het nummer. Het is daarom zo jammer dat een plek in de finale hen niet ten dele is gevallen. Maar de passie, de humor en plezier die zij uitstraalden, blijven toch garant staan voor een dosis lol. En dat hoort ook bij Oeteldonk. Immers, de passie zorgt voor een ritmisch geoorloofd extase, de humor zorgt voor de kolder en het plezier waarmee de leden hun muziek ten gehore brengen, zorgt voor de lol die zij op het podium uistralen!

In september werden wij als bakkers van de Bossche Koek uitgenodigd om een repetitie bij te wonen. De Oeteldonkse dender verwelkomde ons bij het betreden van de zaal in Empel. De deun overmeesterde de benen, gewoon lopen was er niet meer bij. Wat een feest! En dat terwijl we het liedje nog moesten horen….. Heerlijk die onverwachte warme Oeteldonkse douche ergens in september. Niet veel later werden wij welkom geheten en werden de eerste klanken van het nummer ten gehore gebracht. Het ritme en de deun sleepten ons rechtstreeks naar de sokkel van Knillis. Terstond werden wij geïnfecteerd door het rôôd-wit-gele virus, inclusief hallucinaties van Amadeiro en de Peer. Bij het horen van de tekst die het ritme en de deun begeleidt, kneep ik stiekem heel zachtjes in de hand van manlief. ‘Ja’, zei hij ‘dit had ons vader moeten meemaken!’

Met veel plezier hebben wij op een aantal donderdagavonden de repetities bijgewoond. Met ongeoefende oren hebben wij met verbazing mogen horen hoe het nummer verder werd verfijnd. Het aftellen naar 11/11 was goed voelbaar toen de generale repetitie zich aankondigde. Alhoewel we wisten wat er stond te gebeuren, werden we toch zeer aangenaam verrast toen we de zaal betraden en daar de leden van Daktari Fanfari geheel in bakkerskleding gehuld zagen. ’t Kwèkfestijn is een wedstrijd voor de Oeteldonkse clubkes, het halen van de finale en uiteindelijk winnen van een wedstrijd is voor de meeste clubkes dan ook belangrijk. Gek genoeg niet voor Daktari Fanfari… Waarom niet? Omdat bij hun de passie, de humor en plezier prevaleren. Naast ’t Swijnshooft en de Parade als speeltuin zijn dat wel overeenkomsten die wij als bakkers van de Bossche Koek met Daktari Fanfari delen.

Tijdens het Kwèkfestijn strandde de club op de 17e plaats, maar wij hebben een geweldige ‘prijs’ in ontvangst genomen: het gevûûl van Oeteldonk duurt voor ons langer dan alleen 3 dagen! We kijken uit naar Oeteldonk 2012, we koesteren de deun en zingen zachtjes : HAPPEN, HAPPEN, HAPPEN - Elke avond na het stappen - Gaan mijn lippen weer naar jou op zoek - Niet naar peer of appelflappen - Zoete kauwgum die kan klappen - Niet naar kuukskes uit de Achterhoek-Telkens als weer na het stappen-Kasteleins met tappen kappen - Zoekt mijn mond naar jou in elke hoek-En hij zal je dan verklappen - ‘k Wil in jou ’t liefste happen - Want gij bent m’n enig echte Bossche Koek!

Daktari Fanfari.. dè ge bedankt zijt… dè witte!!

750 jaar vriendschap

2011-08-02T17:01:00.000-07:00

Zondag 31 juli is deze backer met één van de vakantiewerkers met veel plezier naar Hapje Tapje 2011 in Leuven gegaan. Hapje Tapje, nooit van gehoord? Wij ook niet, maar dit evenement is voor iedere Bosschenaar, Bourgondiër, levensgenieters en andere gezelligheidsdieren een MUST! Sterker nog dit evenement is een groot gemis in ’s-Hertogenbosch! Gisteren werd het centrum van Leuven van ’s middags tot middernacht omgetoverd tot één groot eet- en drankkraam! Een ware culinaire parcours waar Bourgondisch ’s-Hertogenbosch bij verbleekt!

Op uitnodiging van de Stichting Comité Leuven- ’s-Hertogenbosch zijn wij gevraagd hun team te versterken om de vriendschapsband van 750 jaar in 2012 meer ruchtbaarheid te geven. Met een dichtgedraaide subsidiekraan hebben bezielde ‘initiatiefnemers’ al hun creativiteit bij elkaar gebundeld om de stedenband Leuven – ’s-Hertogenbosch begin juni 2012 zo groots mogelijk te vieren. Beide steden hebben vanuit het verre verleden een stevige historische band opgebouwd. Het stimuleren van deze stedenband beoogt naast behoud van de gezamenlijke cultuurhistorische geschiedenis ook de uitwisseling op gebied van onderwijs, cultuur, sport en economie.Zie voor meer info http://www.comiteleuven.eu/beginpagina/

In Leuven aangekomen viel het mij op dat naast het grote evenement er ook diverse straatwerkzaamheden waren dat voor een zigzag-tour door de stad zou zorgen. De vakantiewerker naast mij merkte echter op dat Leuven zonder enig schroom maffiosische trekjes aanduidde…. En inderdaad… er stonden veel wegwijzers met de aanduiding ‘omlegging’. Dat maakt België ook taalkundig zo leuk: als vrouw draag je ipv een leuk jurkje, een ‘schoon kleed’, je huis schoonmaken klinkt minder leuk als ‘het huis kuist’, geen wentelteefjes eet maar ‘verloren brood’ en zo heb je geen omleiding maar een ‘omlegging’.

Als we dan al zigzaggend uiteindelijk midden in het centrum komen, worden onze ogen automatisch getrokken door het imponerende gebouw dat het stadhuis blijkt te zijn. Niet voor niets staat het gebouw als het meest bekende gotische stadhuis ter wereld bekend. Net naast dit prachtige gebouw stond de tent van het Comité Leuven-’s-Hertogenbosch! De historische kennis van de initiatiefnemers over beide steden, maakt dat je als luisteraar graag beide steden wil bezoeken. Als ware ‘stadsmarketeers’ kregen de gepassioneerde mannen in de tent veel belangstelling van het publiek, plaatselijke politici en natuurlijk van vakantievierende Bosschenaren. Met veel plezier hebben we ons steentje mogen bijdragen om een stukje Den Bosch te laten proeven en de mensen te vertellen over de 750-jarige viering van de stedenband in 2012 in beide steden.

Door de grote belangstelling van het publiek hebben we helaas niet alles gezien van het Hapje Tapje, zoals waar 80 verschillende bieren geschonken werden, een lijst van aanbeveling van de Leuvense Biertherapeuten, de demonstraties van 5 Belgische topchefs en de wedstrijd tussen de regionale hobbykoks. Met veel plezier zullen we een bezoek aan Leuven plannen , dat zou u ook moeten doen! Het is maar anderhalfuur verder….. http://www.toerismevlaanderen.nl/show/de-vlaamse-kunststeden?gclid=CL_YysbBraoCFYYm3godvF9yVw#/leuven

Witte Kerst?

2010-12-19T02:42:00.000-08:00

Koning Winter is duidelijk aanwezig. Zijn vrouw de Sneeuwkoningin laat weten hoeveel ze van hem houdt. Ze strooit royaal en verandert in nog geen uur de wereld in een sprookjesachtig winter wonderland. Ongelooflijk hoe kleine vlokjes luchtig dwarrelen en ondertussen een mooi, romantisch en vooral een witte deken weten te vormen. De kale takken in de bomen lijken door de Sneeuwkoningin persoonlijk tot in de puntjes te zijn verzorgd. De rookpluimen boven de huizen tonen hoe behaaglijk warm het binnen is. In menig huis staat ondertussen in de kamer de kerstboom te pronken. De vrolijke lichtjes accentueren de gezelligheid die de decembermaand zal vervullen. Dit wordt extra benadrukt door witte landschap buiten. Een echte witte Kerst?

Anders dan het Sinterklaasfeest wordt hier in huis kerst met alle egards gevierd. Was de spanning naar het Sinterklaasfeest vooral gericht op het verkrijgen van een cadeautje ter waarde van maximaal vijf euro, met de kerst is de spanning of er wel voor een ieder een speciaal cadeau onder de boom is gelegd. Lijken we met Sinterklaas juist de ander te plagen in gedichtjes en de surprises, met kerst lijken we juist de twinkeling in de ogen van de ander te zoeken die een lang gekoesterde wens in vervulling ziet gaan. Gek genoeg valt het mij ook op dat het diner op de vijfde december van ondergeschikt belang is: zo gemakkelijk mogelijk en ’s avonds vooral snoepen! Het kerstdiner daarentegen wordt zorgvuldig gepland.

Dat wil echter niet zeggen dat de planning daadwerkelijk wordt uitgevoerd. In tegendeel, de planning laat zich op het allerlaatste moment verrassend wijzigen! Dit wordt veroorzaakt doordat sommige familieleden vaak genoeg niet komen opdagen. Dat is natuurlijk op z’n minst vervelend te noemen! Nog erger wordt het als ze onaangekondigd hun entree maken! Daarom hebben wij sinds enkele jaren met de kerstdagen de geplande grote gezellige familiebijeenkomsten afgeschaft!! Wie komen wil mag komen.... ‘Wè zeidde nou?’ vraagt onze Mevrouw Poets verontwaardigd. ‘Ge mag dus komme as ge wil en as ge nie kom, dan hedde ok gin Caroliene Tense méé un zielig bosje bloeme veur d’n deur! Dè wil ik ôk!’ riep ze enthousiast.

Om de kerstgedachte niet geheel uit te bannen vertelde ik haar dat er één traditie bij ons onveranderd blijft: met Kerstnacht blijven we tot na middernacht op, we staan dan stil bij familieleden aan de overkant van de grote oceaan, pinken even een traan weg en openen we de cadeautjes die onder de kerstboom bezaaid liggen. Ondertussen wordt de Kerststol, met in likeur gedrenkte amandelspijs aangesneden, thee, warme chocolademelk en glühwein ingeschonken.

Als ik tot slot de lichtjes van de kerstboom uitzet, wordt ik steevast getroffen door een overweldigende paniekgevoel: het traditionele Kerstfeest in dit huis zal toch niet degraderen tot een ordinaire vreetfeest waar de kerst als decoratie dient? Dit jaar zal ik aan onze altijd relativerende Mevrouw Poets denken: ‘Onze Lieve Heer hèt aon alles gedacht..Kersnag is om te blauwbekke in de Sint Jan, 1e Kersdag om oew te ergere aon hil dun famiellie maor ge hou oewe bakkes , 2e Kersdag is d’r veur om het kersdiennee van d’n dag erveur weg te kaane wan dè kende tog nie naor hongerend Afrika sture!’

TraneMetTuite....

2010-11-07T01:07:00.000-07:00

Je twittert wat en dan opeens zie je een berichtje staan, waarin een follower vraagt of er mensen zijn die op 13/11 in Oeteldonks kostuum willen figureren in een op te nemen videoclip! Zo’n leuk berichtje die retweeten we natuurlijk meteen. Dan krijg je een melding dat ze ook graag de Échte Bossche Koek van Jan de Backer in beeld willen hebben ; de ego wordt gestreeld, onstaat er een eruptie van vragen en is de nieuwsgierigheid niet meer te stoppen. Het blijken de mannen van TraneMetTuite te zijn die een videoclip willen opnemen in de binnenstad van Den Bosch, op de dag van het Kwekfestijn! Alleen al het vooruitzicht, dat kan niet anders of het zal zeker leuk zijn. En dat is ook zo.... De eruptie van vragen verdwijnt als daar, zoals een tweet al aankondigde, de telefoon gaat.

Het werd, en hoe kan het ook anders, een lacherig telefoongesprek! Gek genoeg heb je niet het beeld van een ‘normaal’ persoon voor je, maar zie je het hele stel voor je en verwacht je ook iemand die net zo plat Brabants spreekt als de tweets doen vermoeden. Niets van dat alles, dus dat bezorgde mij al de lachkriebels. Toen gedurende het gesprek ook ruimte was om mee te denken en voorstellen gedaan konden worden, werd ik er helemaal blij van! Wat heerlijk als je dan direct mag gaan schakelen en gaan regelen. Voor ons was het voor deze gelegenheid helemaal niet moeilijk om één van onze verkooppunten te kiezen. Ten eerste omdat de Cordes helaas nog steeds niet open is. Ten tweede een shot in de kroeg hebben ze al gepland in het Pumpke, waar ze al smikkelend de Bossche Bol naar binnen zullen werken. Daarom dus de keuze: de VVV, in de Moriaan dat paste zeer goed in het idee. En zo gebeurde het dat binnen een uur dat ik zowel de VVV als de mannen van TraneMetTuite blij heb kunnen maken. Een geweldig leuk gevoel, daar krijg je gewoon veel positieve energie van waarop je zeker een week kan teren.

Met de Bossche Kermis zagen we ze voor het eerst: de mannen van TraneMetTuite. Enne... het is waar!! Ze doen hun naam alle eer aan. Als je deze mannen ziet, is het alleen maar Trane Met Tuite van het lachen. Dezelfde kerels die op het podium nog aan het sjouwen waren met instrumenten en allerlei geluidsapparatuur zagen er op zich nog niet noemenswaardig uit. Gewoon, mannen in vrije tijdskleding die aan het werk waren. Niets wees erop hoe deze mannen zich in een tijdbestek van enkele minuten zichzelf konden toetakelen. En dan opeens, stonden ze daar..... De zonen van de Vieze Man, van de gebarsten vleeskroket en de ballen in z’n buik, uit Van Kooten & De Bie in hun beste kleren! Daarnaast staat de hoofdrolspeler, wiens haar lang en vet is. De Febo zou daar nog een concurrent aan hebben.... Man of man... dat zag er zó vet uit, dat je er zonder pardon de frikandellen en kroketten er zo in zou frituren. Baggervet!!! Ze deden denken aan de Kleinkeinder: zonder te zingen, zijn ze al leuk!!

Het was wel wennen.... vet Amsterdams accent op de Parade! http://www.youtube.com/watch?v=nOMtA3leS5U We zongen allemaal mee.... En als extra kersje op de taart kwam daar zelfs in een onverbeterlijk plat Haags Harry Jekkers’ Oh, Oh.. De Haag. En dàt was natuurlijk mijn weak spot!! Want hoewel ik dol ben op Den Bosch, de leukste tijd is toch je studietijd. En die bracht ik door in Den Haag!
Als je enige gevoel voor humor in de donder hebt, kun je dit stel van TraneMetTuite heel makkelijk waarderen. Ben je een Oeteldonker, dan mag je deze mannen beslist niet missen! Den Bosch en Oeteldonk worden naast al die fantastische clubkes, L.Vis, de Kleinkeinder verrijkt met de mannen van TraneMetTuite!!

De kriebels.....

2010-10-31T16:25:00.000-07:00

Naast de bekroning van Hoofdstad van de Smaak 2010, heeft Den Bosch ook de titel van de Meest Gastvrije Stad van Nederland binnen ! Wat beide titels opleveren, zullen statistische cijfers en modellen weergeven. Maar of de Bosschenaren er iets mee zijn opgeschoten, blijft een onbeantwoorde vraag! Wat wel duidelijk is, is dat de klok doortikt, met én zonder het Brabants’ kwartiertje!

Het is immers al eind oktober! Wat zeg ik.... het is november!! De klok is alweer verzet en we leven nu in Wintertijd. De houdbaarheid van de verkregen titels van de stad vertonen hier en daar al duidelijke trekken van vergankelijkheid. Immers, een nieuwe Hoofdstad van de Smaak is al bekend gemaakt en bovendien kriebelt het bij menig Bosschenaar al vanuit de tenen. De hunkering naar 11/11 wordt met de dag erger. Het gevoel dat bij menigeen met de paplepel wordt ingegoten. Voor ons is het gevoel dubbel. Op 31 oktober 1988 overleed namelijk, Jan de Backer. Zes weken nadat hij zijn werkzame leven had afgesloten. Zijn vrouw is op 11/11 1997 overleden. Beide (schoon) ouders in de weken naar de opmars van 11/11 verliezen, laat een onvergetelijke indruk na. Vanzelfsprekend dat wij in deze weken veel aan ze denken. Vooral aan de herinneringen rond deze tijd. Toen onze oudste werd geboren in december 1996, kreeg hij het eerste embleem voor op de kiel. Ook werd ik door haar aangemoedigd om zijn rôôd-wit –gele das te breien omdat zij het niet meer zelf kon. Ruim een maand heb ik daarmee geworsteld met als resultaat: een das van amper 1 meter lang en 15 cm breed.

Waarom Oeteldonk bijzonder is, wordt te vergeefs uitgelegd. Oeteldonk dat moet je hebben beleefd om het te kunnen begrijpen. Ze zeggen niet voor niets: Oeteldonk dè moet ge vûûlen!! En dat is ook heel letterlijk te nemen, denkende aan de vermoeide voeten, weinig slaap, veel drank, vele sigaretten, vele snacken, de schorre stemmen en als hoofdprijs het brakke gevoel op woensdagochtend! Daarbij komt bovendien d’n dender in oewe kop....

Keinderkwèk en het Keinderkupkes carnaval is dan ook niet weg te denken! We hebben het ook bezocht en wat hebben we genoten van de grote verbaasde ogen van de kinderen. Beslist een aanrader!! Dit jaar vallen twee kinderfeesten samen. Niet alleen wordt het Keinderkwek 2010 op 14 november gevierd, maar ook de Goed Heilig Man komt met zijn boot uit Spanje weer aan!! Met een beetje geluk zal het allemaal goed te combineren zijn, zodat je ’s morgens de Sint en zijn Pieten met de allerkleinste kunt begroeten, om vervolgens het Keinderkwek te bezoeken! De overgang van de liedjes alleen al, is iets waar je als ouder het bier als beste medicijn kunt gebruiken!!

Maar zoals ik al zei de houdbaarheid is vergankelijk. Van de Keinderkwek en de aankomst van de Goedheilig Man maken wij niets van mee! De kinderen zijn al groot.... Het wordt 11/11 met kielen en de rôôd-wit-gele dassen, cola, sinas en een biertje. We nemen er één op Opa-en-Oma-in-de-Hemel........

Van Telex naar Twitter, van schrift naar virtueel....

2010-10-24T01:32:00.000-07:00

Bij mijn eerste werkgever schreef ik briefjes die de secretaresse dan weer invoerde in de telexmachine om met bedrijven en collega’s te communiceren in verre landen. Om vervolgens minstens een dag op antwoord te wachten. De fax was nieuw en stond toen alleen bij de directie, mijn afdeling (sales) en voor alle andere afdelingen bij de telefonistes. De tijd van WordPerfect en Lotus 1.2.3. De mobiele telefoon van de zaak was zwaar,de accu woog 12 kilo!! Toen ik deze herinneringen ophaalde, stond ik met de kids in het Communaticatiemuseum in Den Haag!! Wat een fossiel voelde ik me toen zeg! En al helemaal toen één van de kinderen mij vroeg waarom er een telefoon in de gang hing zoals op de foto waar we langs liepen. Ik kon me dat inderdaad nog herinneren van vriendjes en vriendinnetjes die dat thuis hadden.

Iedereen is nu gewoon telefonisch te bereiken via hun vaste én/of mobiele nummer. Wat dat betreft doen wij het NIET onder bij de generatie die Flower Power, maanlancering, autoloze zondagen, zwart/wit televisie etc. hebben meegemaakt. Mijn generatie is meer van de TWEEDE: tweede telefoon, tweede kleuren tv, tweede huis , tweede leg en tweede huwelijk. Maar ook van: antwoordapparaat, PacMan, de fax op een rol en later op A-4 velletjes, de video, de commerciële zenders en telefoontikken .... De generatie van nu kunnen hun hart ophalen aan de I-phones en de machtig mooie I-pad na alle ervaringen met SMS en MSN. De snelle internetverbinding, camera’s in de telefoon, laptops, de I-pod en WiFi horen als logisch en normaal in het dagelijksleven van nu. Niet voor niets dat juist Social Media zo belangrijk is geworden.
Al die vernuftige technologische ontwikkelingen maken het immers toegankelijk. Nederland werd zich hier pas goed van bewust toen de grote grijze vogel van Turkish Airlines onbedoeld uit de lucht kwam vallen. Niet de televisie maar juist omstanders die de eerste beelden via hun mobiele telefoon hebben doorgegeven en erover hebben bericht via de Twitter, waren er als eerste bij.

De combinatie van Social Media en de krant als nieuwsbron is dan ook de uitdaging van nu! Immers berichten op Twitter hebben een houdbaarheid van een half uur. De Telegraaf is daar al handig op in gesprongen met tv als uitlaapklep. De snelle ontwikkelingen eisen ook snelle reactie van de bestaande nieuwsbronnen. Maar hoe? Die vraag cirkelde al enige tijd door mijn hoofd en is regelmatig onderwerp van gesprek geworden. Toen Brabants Dagblad belde en vroeg om onze Twitter-ervaring te delen met een 30-tal studenten Journalistiek en ICT tbv het project NeRo, had ik het antwoord al klaar: JA!

Hoe leuk is dat: Bossche Koek uit de tijd dat de Parade nog Peperstraat heette en het Pumpke nog geen café was, nu op Twitter! ^_^
Vrijdag hebben we kijkje genomen in de prachtige gezamenlijke proeftuin van Brabants Dagblad én Fontys met de als bijzondere bloemsoorten studenten Journalistiek én ICT. Jonge journalisten in spé, echte natural professionals op Social Media... een fantastische combinatie!! Een overduidelijke win-win situatie. Alleen al om deze reden zal ik nu Brabants Dagblad op internet gaan volgen, want daar is NeRo www.brabantsdagblad.nl/Nero Bovendien heb ik daar IRL (in real life) kennisgemaakt met o.a. @Vivallity @Roosmarijn91 @YannickEling @jorgleijten. Deze studenten maken de omslag mogelijk en werken mee aan de nieuwe generatie nieuws aan de man brengen. Ongelooflijk leuk om te volgen! Eerlijkheid gebiedt te zeggen: ook enorm leuk om een bescheiden bedrage te mogen leveren! Twucces!!

Pijnlijke leermomenten

2010-10-17T11:24:00.000-07:00

De afglopen weken hebben we het nodige beleefd waarbij de totale voorraad emotionele reserves zijn aangesproken. Immers de ziekenhuisopname voor een open hartoperatie is zeer enerverend geweest, met daar bovenop de brand van de Cordes aan de Parade! Tegenhanger daarvan was de allereerste tweetup in Plein 79 en onze deelname aan de Smaak van NL 2010! Daarnaast nog de spannende projecten voor allerlei nieuwe productontwikkelingen. Nieuwe smaken tot geheel nieuwe producten, zoals ijs! Leermoment: alles van waarde is betrekkelijk wanneer je wordt geconfronteerd met waardevolle gebeurtenissen.

Toch heeft het afhaken van onze ijsmaker in dezelfde periode mij het meest geraakt! Want de combinatie ijs en Bossche Koek is overheerlijk! Verschillende recepten zijn hiervan al door mij gemaakt. Het dessert “Koude verschrikking” behoort tot één van de favoriete recepten.
(http://www.bosschekoek.nl/index.php?pagina_id=137)! Maar dat geheel terzijde!
Wat is er gebeurd? Al enige tijd produceren wij op verzoek ijs, thans nog bij een zeer select gezelschap bekend. De stap om Bossche Koekijs nu ook eens op de markt te zetten, vereist andere discipline. Enkele weken geleden werden we dan ook blij verrast toen een gerenommeerd ijsdistributeur ons benaderde met het verzoek namens ons Bossche Koekijs te produceren en te distribueren. Natuurlijk zijn we daarop in gegaan en met veel plezier heb ik me daar ook persoonlijk voor ingezet. Daarbij heb ik onze ijsmaker niet vergeten. In alle onderhandelingen heb ik onze ijsmaker steeds besproken. Immers, een goed opgebouwde relatie willen wij in investeren en niet buiten de deur zetten.

Open kaart spelen is hierbij van belang. Volkomen overtuigd van de goede wil van alle betrokken partijen, heb ik een goed en uiterst vriendelijk gesprek met onze ijsmaker gevoerd. De ijsmaker vroeg om wat tijd om de calculatie te maken en zou er binnen een week op terugkomen. Toen dit niet gebeurde, besloot ik opnieuw de ijsmaker te benaderen. Inmiddels waren er 12 dagen voorbij. Als door een wesp gestoken reageerde hij toen hij mij sprak. Voordat ik de vraag heb kunnen formuleren, reageerde hij woedend en zei me onomwonden dat ik naar de offerte kon fluiten! Mijn commerciële inspanningen zouden alleen gericht zijn om hem uit te knijpen en zelf de winst in de zak te steken!! Na de felle uitbarsting kreeg ik helaas geen kans om het project nogmaals uit te leggen, en dat zeker geen sprake was dat wij louter en alleen voor het financieel gewin hem hebben benaderd. Leermoment: verwijten niet persoonlijk nemen, maar zakelijk benaderen is makkelijker gezegd dan gedaan!

Al sinds wij met Koekhuys Jan de Backer bezig zijn, stellen wij juist het vakmanschap steeds centraal. Daarbij geven wij juist alle ruimte voor vakmensen die met ons samenwerken. Niet alleen qua productkennis, maar ook qua passie en gedrevenheid. Nooit hebben wij iemand benadeeld, noch het behoud van vakmanschap uit het oog verloren voor eigen financieel gewin. Het verwijt van de ijsmaker doet daarom pijn! Het samenwerken aan zo’n mooi product dát hebben wij willen delen: gelet op zijn afhankelijkheid van het (toeristen)seizoen dat volgens zijn eigen zeggen het moeilijkst op te lossen is. Díe extra productie is wat wij hem gunnen! Niet voor de grote landelijke ijsmarkt, maar juist voor een niche markt: klein en overzichtelijk. De pijn is nu omgeslagen in teleurstelling. Het is mij dit keer niet gelukt een kleine zelfstandige vakman te helpen. Is het jammer: ja, zeer jammer voor hem!! Maar het leermoment is deze: help alleen hen die hulp zoeken en niet waarvan je inschat dat zij hulp nodig hebben!

Het idee staat nog steeds als een huis. Een gesprek met een andere ijsmaker staat al gepland! De ambacht, vakkennis en passie dat is waar wij door worden gedreven. Leermoment: voor elk probleem is een oplossing te vinden. Goed zoeken begint dan ook bij jezelf!

's-Hertogenbosch kookt, 2010

2010-09-11T10:14:00.000-07:00

In de agenda van de burgermeester van Den Bosch staat zondag 12 september 2010 gereserveerd voor een ceremonie protocollair. Rond de klok van zes, zal hem het allereerste exemplaar van ’s-Hertogenbosch Kookt worden uitgereikt! Na 3 dagen Bourgondisch ’s-Hertogenbosch lijkt de afsluiting zich te concentreren om ook thuis creatief in de keuken aan de slag te gaan!

Op de voorkant van het boek staat de foto van een dessert afgebeeld. Het is een loempia met een vulling van de Èchte Bossche Koek, vergezeld met een sorbet van limoen. Het recept is een knipoog naar mijn afkomst, daarbij denkende aan de specerijen die voor de Bossche Koek onontbeerlijk zijn! Immers, specerijen worden toegevoegd als smaak- en geurmiddel en zijn (voornamelijk) afkomstig uit landen met een tropisch en subtropisch klimaat.

Dat ontdekten de Portugezen al in de 16e eeuw met de handel in Europa in nootmuskaat, foelie en kruidnagelen. De Nederlanders besloten daarom óók op zoek te gaan naar specerijen in het toenmalige Indië. De compagnie werd opgericht en de bij de Portugezen opgeleide mannen Dirk Gerrits en Jan-Huygen van Lintschoten namen het voortouw. Na een reis van ruimschoots een jaar bereiken de Nederlandse schepen eindelijk de haven van Bantam, in het westelijk deel van het Indonesische eiland Java.

Voordat de VOC in 1602 werd opgericht, bestonden er verschillende voorcompagnieën, waaronder de Nieuwe of Brabantsche Compagnie. Is dat niet bijzonder?! Uitendelijk verdreef de VOC de Portugezen uit hun handelsgebied en verkreeg het monopolie op nootmuskaat en foelie door de verovering van de Banda-eilanden (ten oosten van Java). Op Java werd het centrum van de VOC ingericht. Het oorspronkelijke Jayakarta werd door gouverneur-generaal Jan Pieterszoon Coen omgedoopt tot Batavia (thans Jakarta). De botanische tuinen in Bogor is daar nog een overblijfsel van!

Eigenlijk helemaal niet zo gek dat de loempia met de Bossche Koekvulling een goede combinatie is! Het zou wel een mooi verhaal achter het recept zijn geweest. Maar de eerlijkheid gebied mij te vertellen dat dit niet de achterliggende gedachte is geweest! Er moesten domweg snel 3 recepten voor het boek worden ingeleverd en ik had geen idee hoe nu weer een nieuw recept te moeten verzinnen! Eén doel had ik: het moest vooral apart zijn, lekker en simpel! Ingekochte loempiavellen in de vriezer brachten mij eigenlijk op het idee. Dat is tenminste echt apart, want wie verwacht nou een loempia als nagerecht? Wat te denken als de loempia bovendien is gevuld met Bossche Koek! Het is me uiteindelijk in één keer gelukt. Is dat kennis? Welnee... puur toeval! Net zo toevallig als hoe tarte-tatin is ontstaan of Céasar’s salad!

Toen ik het resultaat liet zien, was het de spontane reactie van mijn man: ‘Dit zou mijn vader toch nooit geloofd hebben!’ Indonesische loempia’s worden vergezeld door een tegengestelde smaak, in de vorm van atjar. Ook hier heb ik aan gedacht: een sorbet op basis van limoenen. De naam van het recept is dan ook: Loempia á la Jan de Backer! Benieuwd naar het recept? Kijk op www.bosschekoek.nl

2010-09-08T14:50:00.000-07:00

Laatst kwam ik tot de ontdekking dat bekende televisiekoks zoals Herman den Blijker, Rudolph van Veen noch Cas Spijkers niet mijn inspiratiebronnen zijn! Tot deze conclusie ben ik gekomen toen ik een aantal weken geleden voor het boek ’s-Hertogenbosch Kookt een drietal recepten moest aanleveren. De heren kunnen overheerlijk koken, daar is geen twijfel over! Het is een genot om hen te zien koken! Zij verstaan de kunst om alles zó walgelijk simpel te doen lijken! Vaak is de werkelijkheid anders: je staat langer dan gepland te prutsen en dan nog te zwijgen of het lukt! Natuurlijk hangt het ervan af of je zelf ook een beetje handig bent, beetje gevoel voor koken hebt maar toch ook wel of je een beetje durf hebt!

Onze mevrouw Poets inspireerde mij om vooral bij het bedenken van recepten, stil te staan of het ook simpel te maken is! Het valt niet te ontkennen dat de durf bij mij niet ontbreekt, maar de dosis eigenwijsheid kan duidelijk minder. Zo heb ik bij het toasten van de dun gesneden Bossche Koek in het verleden al een broodrooster in brand gezet! Eigenwijs dat ik ben, weet dat het in de oven moet lukken, maar wilde gewoon weten wat het in de broodrooster deed! Gelukkig ben ik positief ingesteld en weet dat het slechts een leermoment betrof: suikers en dus ook honing smelten en kleeft de Bossche Koek aan de roosters en verbranden! Resultaat: vuurspuwende broodrooster, blauwe rokerige keuken en een nieuwe broodrooster!

Onze mevrouw Poets maakte dit van zeer dichtbij mee! Ook stond ze aan de wieg van de zelf bedachte recepten, die thans op een foldertje staan. En dat terwijl ze geen idee had hoezeer juist zij mij inspireerde toen ze me vertelde:

‘Munne zus is op un worksjop weeze kôôke! Méé verhaolen kwam ze thuis! Na de vaste na carnaval ging ze veur hil dur familie ééte kôôke! Op irste Paosdag stonden we bij dur op de stoep, allemaol, ons oma, ons vader en moeder, munne andere zus, mun brûûr, de kouwe kant van zullies, de keinder en ikke mee munne mens en keinder! Dieje mens van munne zus schrok zo hard dè ze in ut Grôôt nou nog dieje opslag veur zuurstofflesse kenne aanvulle! Veur wè ze nôôdig het, had bekant hil de carnaval gratis kenne weze! Ze het úúre staon prutse méé dur neije messen en plenkes want dè heurt, zéé ze! Toen ut na un dikke twee úúre nog nie op taofel stond, stond ze bekant tráone mee tuite te janke!! Wè un ellende! Niets lukte als bij dieje worksjop! Snel naor omaa’s vriezer gereeje en doar veur hil ut spul snert gehaold!’

Recepten gebaseerd op de Bossche Koek die wij bedenken, zijn daarom altijd ‘lekker en makkelijk’. Voor het receptenboek ’s-Hertogenbosch Kookt, is het weer gelukt! Drie recepten die met goede zin voor een ieder makkelijk te maken is! Je moet het wel durven en dat het smakelijk zal zijn, is een belofte!

Roodwit combinatie een smakelijke combinatie!

2010-09-03T16:07:00.000-07:00

Toen op Twitter de #toenikkleinwas verscheen, moest ik denken aan mijn kindertijd in Indonesië. Het land waar de evenaar dwars doorheen loopt. Het land waar je, anders dan hier, niet over het weer spreekt, maar over eten. Men spreekt daar altijd over eten en wordt er niet over het eten gesproken, dan is men aan het eten! Grappig is de ontdekking dat wanneer je hier een praatje maakt met een onbekende, het weer een aanknopingspunt is: lekker weertje hè! Maar als het vriest vindt men het koud, als hetregent dan is het nat en als het zomers weer is dan is het benauwd!

In Indonesië is dat niet zo. Daar zegt men bijvoorbeeld bij een kennismaking: ‘...hebt u al gegeten?’ of zelfs ‘..wat heb je gegeten?’ Tijdens zakelijke besprekingen of medisch onderzoek en zelfs om iemand te troosten, wordt het zinnetje: ‘..kom laten we eerst even eten!’ gebruikt. Alles wat maar eetbaar is, wordt met liefde aangehaald! Familiebezoek staat dan ook altijd garant voor een gewichtstoename na afloop! Het is dan ook geen wonder dat het bourgondisch Brabant, c.q. het zuiden mij zeer aanspreekt! De vlaggen hebben immers ook dezelfde kleurstelling!

Zondag komen mijn ouders met mijn oom en tante die hier op vakantie zijn. Ze willen naar de St. Jan en daarna de Bossche binnenstad verkennen. Dat is niet alleen wandelen, maar ook geuren snuiven en vooral proeven. Van gerookte makreel tot bitterballen, van warme Brusselse wafel tot de automaat van de Febo! Tot nu toe staan de warme oliebol, kibbeling, warme worst van de Hema én spruitjes op hun ‘must have’ lijstje! Gebak, hartige snacks, vis, fruit, vlees en groenten zij willen het allemaal letterlijk ruiken, voelen, snuiven en proeven. Dat laatste, en ook in die volgorde, heb ik kennelijk in de genen meegekregen.

Bourgondisch ’s-Hertogenbosch verruilen ze voor Oostenrijk. Niet voor de bergen, niet voor de wintersport... maar om te eten! Dat onder het motto: het land moet je zien en haar inwoners bekijken om hun gerechten te begrijpen. Oostenrijk, het land van Sissi, behoort tot de top van deegwaren en nagerechten: diverse knödels, ‘kirch’ (soort platte oliebol met zuurkool, bessenjam of suiker), strudel, Sachertorte en Wienerschnitzel. Daarbij niet te vergeten dat natuurlijk de diverse koffiehuizen worden bezocht. In Oostenrijk werd het koffiedrinken verfijnd. Toeval of niet, maar de Oostenrijkse vlag heeft de zelfde twee kleuren!

Heel Hollands belde ik ze op om te vragen hoe laat ze zondag komen. Als antwoord daaop hoorde ik: “.. hoe laat heb je het ‘ochtend’ eten gepland?!” De familie wil na het ontbijt bij ons brunchen en typische Brabantse lekkernijen proeven. Heel dapper vroeg ik natuurlijk onze mevrouw Poets om advies:
‘Dè ge dè nog nie wit! Vat dieje koek van oewes! Of bedoelde balkenbrij, bloedworst, krentemik, worstebrooikes, blote konten in ut gras, botterham méé spèk en beuling? Gadde mar naor ut Stokspèrdje, dan hedde goei spul. Kende ok gewôôn brooikes en krekette vatte, dè lussen ze almaol! Zet efkes wel un pot koffie, dè heurt....’

Ik zie er wel koek in!

2010-09-01T15:44:00.000-07:00

Wie van een hobby zijn werk maakt, weet hoe passie je dagelijks verrast! Soms onaangenaam, maar meestal heel leuk en inspirerend. De Bossche Koek is begonnen als een hobby, specifiek van mijn man. In die hobby en interesse ben ik door hem aangestoken. Wat heet: chronisch geïnfecteerd! De Koekvirus nam enkele jaren geleden bezit van ons en sindsdien zie ik overal wel koek in!

Dezelfde Koekvirus bracht ons naar de geschiedenis van de stad Den Bosch en de families die ooit in deze Bourgondische stad Bossche Koek hebben gebakken. De oudste, daterend uit 1794, is de firma Suys met Koekfabriek ‘de Eenhoorn’. Enkele jaren later kregen zij navolging van de familie Lambermont met Koekfabriek ‘de Klok’. Pas in 1865 kwam familie De Backer met hun bakkerij ‘De Meierij’ en winkels als ‘Alles Koek’. Bij de herintroductie van de Bossche Koek van Jan de Backer in 2001 kwamen we al zeer snel in contact met nazaten van beide families en de families die de zaak hebben overgenomen, Gerritsen en Van Zuylen. Zij lazen en hoorden over ons in de verschillende media en zochten contact met ons. Een relatie die we nog steeds koesteren.

Het recept van de Bossche Koek is eeuwenlang van vader op zoon doorgegeven. Diverse bakkersfamilies gaven hun geheimen niet prijs. Door de jaren heen zijn de meeste van deze bekende bakkerfamilies gestopt de Bossche Koek volgens hun recept te bakken. Een nazaat van bakkersfamilie Van Zuylen, zit nog steeds in de bakkerij. Onder de rook van Den Bosch, in Rosmalen is bakkerij Arnold van Zuylen nog steeds actief. Hij bakt weliswaar geen Bossche Koek volgens zijn familierecept, maar hij verkoopt wel die van ons: de Echte Bossche Koek van Jan de Backer!

Eerder deze week sprak ik met een uitgeverij. Het idee om een boek te schrijven over de families die ooit de Bossche Koek hebben gebakken in Den Bosch is een stil gekoesterde wens. Tijdens het gesprek met de uitgever werd ik opnieuw bevangen door de Koekkoorts! Nieuwe ideeën heb ik dan ook meteen in mijn schriftje genoteerd. Natuurlijk is het bedenken van nieuwe smaken en nieuwe concepten onze hoofdtaak, maar de passie is mijn drijfveer. Een bijdrage aan een nieuw receptenboek ’s-Hertogenbosch Kookt! is daar slechts een klein voorbeeld van.

Onze mevrouw Poets kent mijn Koekkoortsaanvallen als geen ander! Zij maakt van heel dichtbij mee hoe ik met mijn passie voor de Bossche Koek omga. Zij maakte mij onlangs nog aan het lachen toen ze zei: ‘Ge het unne peperkoekmènneke, self trouwde unne Bossche Koekkebakker en self bende un Bosch kûûkske! Veur oew jong bende gij eigelluk ok eg unne moeder-Koek!!’

Ideeën voor en met de koek heb ik nog zat, één voor één tracht ik ze uit te voeren. Daar zou ik alleen al een boek over kunnen schrijven!

Invloed van taal op lekker eten!

2010-08-23T04:17:00.000-07:00

Brabanders worden veelal gezien als de lekkerbekken van Nederland. Bourgondisch Brabant is dan ook niet alleen een levensstijl. Maar is dat wel terecht en wat is eigenlijk ‘lekker eten’? Is lekker eten iets wat je echt proeft en dat dus ook waardeert? Is lekker eten iets wat je doet met aangenaam gezelschap, waardoor het eten nog beter smaakt? Of is lekker eten juist een gerecht dat smaakt omdat je het gerecht kunt vergelijken? Het juiste antwoord hierop kan niemand geven. De beleving of een gerecht ook inderdaad lekker is, zal zeker een belangrijke factor zijn.
Een gerecht opgemaakt op een Mepalbordje van een sterrenrestaurant, bereidt door een chefkok, smaakt al minder achter een formica tafeltje, op een plastic krukje en onder TL-verlichting. Daarentegen zal een kroket van de snackbar ook anders smaken op een bordje van een sterrenrestaurant, geserveerd in diens chique omgeving. Het oog wil natuurlijk ook wat! De classificatie van bandenfabrikant Michelin is dan ook belangrijk voor vele Chefkoks!

Nederland staat in de culinaire wereld nu niet meteen als topper bekend. Slechts 2 restaurants hebben het predikaat 3 sterren in Nederland: Oud Sluis (Sergio Herman) en De Librije (Jonnie Boer), respectievelijk uit Sluis (provincie Zeeland) en Zwolle (provincie Overijssel). Als je het zo bekijkt dan zou Bourgondisch Zeeland of Bourgondisch Overijssel meer op z’n plaats zijn. Brabant telt slechts één restaurant met 2 sterren: Boreas in Heeze. In Den Bosch staat één sterrestaurant: Chalet Royal met Gerrit Greveling achter de kachel! De menukaarten van dit soort restaurants behoren allemaal tot mooie ingebonden ‘leesboeken’. Elke omschrijving van een gerecht zou zo uit een sprookjesboek kunnen komen.

Wanneer we dit vergelijken met een snackbar, is het verschil (naast de prijs) enorm. Het hebben van een menukaart is geen vanzelfsprekendheid. Het menu staat staat op een geplastificeerde kaart, een zwartbord voorzien van ministek letter, maar ook op een lichtbak. In de vitrines en foto’s op de lichtbak worden gerechten getoond. Gerechten worden daarom niet omschreven, het spreekt immers voor zich! Neem nu ‘kroket’, die heb je in vele varianten: rundvlees-, kaas-, garnalen-, kalfs- of goulashkroket. Wat te denken van namen als ‘kipknots’, ‘pikanto’, ‘Jochempie’ of ‘frietje met'en 'frietje oorlog’ of de Haagse ‘patatje-overrejehond’ (=frietje oorlog met corned beef). De snackbar hanteert de wysiwyg-methode, directe communicatie!

Wonderlijk eigenlijk hoe taal toch invloed kan hebben of we lekker hebben gegeten! Onze mevrouw Poets is het daar niet mee eens!! ‘Wè un klets! Lekker eete, dè vuulde aon oew buikske. Veur € 100 per persôôn in een restaurant eete en ge het na 3 gange alleenig nog oewe holle kies staon vulle, of ge gaot naar dun Fijnprûûver. Daar kende veur € 100 wel 4 gange per persoon vatte en mee oew jong van eete. Of naor d’n afhaol, kende veur 2 daoge eete en ok nog altijd extra opscheppe bij oe eiges in de kiet. Kende goe na twee keren bekant ontploffe...’

Aldus mevrouw Poets... kennelijk ongevoelig voor de ‘leesboek-methode’. Geen mooie zinnen uit een sprookjesboek, maar gewoon kort door de bocht en duidelijk!

Kermisvirus...

2010-08-22T08:33:00.000-07:00

Aanvankelijk gaf ik niet zoveel om de kermis: een bonkende zooi met schreeuwende attracties. Manlief echter is besmet met het kermisvirus van de ergste soort: het Bossche Kermisvirus! Een aandoening dat gepaard gaat met hallucinaties, Bossche dialect, vertellen van verhalen, binnenpretjes en aha-Erlebnissen! De schat is tijdens het surfen op het internet besmet! De kermissite maakte bekend dat dé banaan met slagroom weer terug was op de Bossche Kermis! Mijn virusgevoelige echtgenoot was er niet tegen bestand: ‘O .. da’s echt leuk! Waar was dat ook al weer ....’ Zo begon het! En toen zomaar uit het niets, terwijl ik met de administratie bezig was, hoorde ik in onvervalst Bossch: ‘haha..schuin tegeneuver ut Grôôt, daar stond dieje kraam!’ Net zoals de week voor de carnaval, ratelt hij in het Bossch, een gelach vulde vervolgens enige minuten de ruimte. Hij herpakte zich en zei verontschuldigend: ‘Je weet toch dat de Bossche Kermis komt? Vroeger.....’ en toen was het zover. De virus heeft hem totaal besmet en hij begon te ijlen....

‘Toen ik nog kind was, was de Kermis op de Markt én op het Kardinaal van Rossumplein, met de Hinthammerstraat en de Nieuwstraat als verbindingsstuk. Op dat plein stond een racebaan met auto’s en de draaimolen met koetsjes door pony’s voortgetrokken. De Hinthammerstraat en Nieuwstraat waren versierd met kramen, gevuld met snoep, groenten en fruit en paling . En daar waar je de banaan met slagroom kon krijgen, had je ook een opgerolde ijswafel met slagroom. In de Dode Nieuwstraat (!) liepen de pony’s los zoals tegenwoordig in de Minderbroederstraat. De schooljeugd uit de St. Jozefstraat kwam tussen de middag naar dat plein.

Op de Markt stond een kraam met bovenin vliegtuigjes met dartspijkers als ‘bommen’, daar omheen 20 man. Bedoeling was dat de bom op een getal viel die je had aangeduid en won je een prijs: kop en schotel! De Steile Wand, een Muizenstad en een tent waar je gedrochten op sterkwater kon bekijken. Voor Centraal stond de kraam met ‘Enveloppen trekken’. Verderop een tent met 15 flipperkasten in een kring. Een ander attractie was de grote ronde tent waarin een grote ronde schijf draaide. De bedoeling daarvan was met een man of 30 tegelijk zo lang mogelijk erop te blijven zitten terwijl de rest ervan af werd geslingerd. De hoofdprijs: de eeuwig roem! De snoepkraam was van Paashuis waar je nougat, zuurstokken en kaneelstokken kocht......

Dat was allemaal ver voor mijn tijd, ik was nog niet eens in mijn ouders’ gedachte! We hebben al een poging ondernomen om de Bossche kermis te bezoeken, maar kwamen niet verder dan de Parade. Daar trad ‘Trane met Tuite’ op! Hoe bizar: Brabantse kerels, zingen in onvervalst Amsterdams dialect midden in Den Bosch! En ook nog ‘Oh..oh De Haag!’! Toen ging ik plat en kwamen mijn Haagse herinneringen ‘boovûh’! Krèigh nâh wat... . We gaan nog een keer, al was het maar om herinneringen op te halen, maar dit keer met de Parade als eindpunt!

Bossche Kermis van 20 tot 29 augustus a.s.

2010-08-17T17:03:00.000-07:00

De Boulevard nog vers in het geheugen, maakt Den Bosch zich alweer op voor een ander soort vermaak: de Bossche Kermis! Verspreid over de binnenstad: de markt,Pensmarkt, Hooge Steenweg, Kerkstraat en Parade, het oudste volksvermaak sinds de kerk! Al ten tijde van de Romeinen werden jaarmarkten gehouden. stond eeuwenlang synoniem voor het woord ‘kermis’. Van oorsprong een gelegenheid voor mensen uit de streek om de stad te bezoeken, zichzelf te vermaken en te handelen. Een andere uitleg van het woord is dat kermis is afgeleid van het woord ‘kerkmis’ of ‘kerkemis’.

De spelletjes en attracties op de kermis zijn veranderd, sommige zijn onveranderd gebleven: draaimolen, snoepkraam en spookhuis (vroeger rariteiten show zoals een slangemens, de waarzegster etc.) en reuzenrad. De snoepkraam en de produkten veranderden eveneens. Voor de inwendige mens was de kermis dé plek om te ‘snacken’. De palingkraam en snoepkraam zijn daar nog steeds te vinden. Een speciale lekkernij op de kermis was de kermiskoek. De kermiskoek was zoet en tevens pittig van smaak. De koeken werden gekruid met peper, gember, kaneel, foelie en kruidnagelen. Brabantse bakkers bakten deze lekkernijnen en verkochten het als een soort relatiegeschenk. Een traditie dat tot de 2e WO zich voortzette. Duitsland, waar de zgn. ‘Lebkuchen’ nu nog een traktatie is, herinnert je daar nog aan!

Spelletjes als Koekhakken en Koekslaan waren typische kermisspelen. Deze spelletjes werden verboden toen ernstige ongelukken gebeurden, doordat deelnemers niet in de koek, maar in de eigen benen of andere lichaamsdelen hakten. De koeken waren dun, plat en zeer taai en werden met een paar goedgemikte slagen met een bijl in stukken geslagen. De winnaar van het koekhakken mocht de koekdelen hebben. Een ander spel dat voor veel toeschouwers zorgde, was koekslaan, waarbij kracht en lengte van de speler een belangrijke rol speelde. Men had daarvoor een blok nodig en een harde stok/staaf. De koek werd op een plank in de lengte gelegd, evenwijdig aan de lengte van de sleuf die in de plank was gemaakt. De koek moest dan in de lengte worden doorgeslagen.

Dit jaar komt een oude lekkernij weer terug op de Bossche Kermis. Weliswaar geen kermiskoek van de bakkers van de Echte Bossche Koek, maar de banaan met slagroom! Smaakmaker Benny van Barrique laat tijdens de Bossche Kermis oude tijden herleven! Toen onze mevrouw Poets dit hoorde, was ze blij verrast! ‘Ik zal ons omaas verrasse..., zal ze séékers lekker vinde .. Dè ouwe besje is zôône zoetekauw, die makt van d’r bèkske troost méé un druppel bloed van eiges zoet! Ze gaot gèrne méé naor de kerremis, ze gaot nerges nie in, nie.. maar ze kèkt zo gèrre naar die liggies. Mun keinder stopt ze hil d’r ááoowee toe, ze vat selluf enkelt die likballen waor ge bekant een ster op oew veurruit kèn kètsen. En mein laot ze al die tijd zeule méé een pond glibbertonge die stinke assof ge oew Téénaleedie nie het omgewisseld sinds vanmorrege 10 uur, nie!! We vatte ‘r ene, eg wel!

Da's nou echt andere koek....

2010-08-14T01:13:00.000-07:00

Sinds 2001 heeft Koekhuys Jan de Backer de Bossche Koek weer nieuw leven ingeblazen. Met spontane hulp van oud (koek)bakkers werden de oude recepten vertaald, en zo is de Bossche Koek weer in beeld gekomen. Vele technologische en economische ontwikkelingen veroorzaakten door de jaren heen echter wel dat de oude ambacht van koek bakken bijna is verdwenen. Het is namelijk niet zo dat iedere bakker ook een koek kan bakken. Zoals met vele dingen, lijken dingen eenvoudig maar blijkt dat allerminst te zijn. Een cake bijvoorbeeld is binnen een ochtend klaar voor consumptie. Koek bakken duurt 3 dagen. Na minimaal 1 dag is het pas klaar voor consumptie! Naast het verdwijnen van de ambacht, is ook de koekvorm veranderd. De oude, eeuwenlang, vertrouwde ovalen en hart vormen hebben plaats gemaakt voor de meest economische vorm: rechthoekig. Bovendien ervaart men de koek niet langer meer als een specialiteit. En dat is jammer! Een plakje koek bij de koffie of thee, bij het ontbijt of zoals dieet goeroes vaak hebben geroepen: een gezond tussendoortje, dat zijn de koekmomenten en daar blijft het bij.

Dat moet voor de Bossche Koek toch anders, er kan veel meer met koek! Niet alleen als ingrediënt in hachee of andere stoofpotten, maar echt in de hoofdrol! Daarom zijn wij van de Echte Bossche Koek ook ongelooflijk blij dat vele restaurants de koek ook op de kaart hebben gezet! Tot nu toe is het bij ons bekend dat restaurants zoals De Opera, Coquille, Chalet Royal, Vancouver, De Zevende Hemel en de Raadskelder gerechten met de Echte Bossche Koek op de kaart hebben staan. Evenals restaurants Ons Kabinet, Kasteel Maurick in Vught en niet te vergeten de Negenmannen in Boxtel!

Om toch het brede publiek te laten weten dat er nog veel meer kan met de Bossche Koek, is het leuk om te blijven experimenteren. Bijvoorbeeld als een hapje bij de borrel of een aanvulling van een buffet!
Eenvoudig, smakelijk en vooral verrassend van smaak is bijvoorbeeld het recept (zie website), die ik ‘Onder-het-Groen’ heb genoemd. Ingrediënten, naast de Bossche Koek (getoast), ½ rijpe avocado, cocktailgarnalen, gerookte makreel of paling, crème fraîche, peper/zout ( ½ teentje knoflook) naar smaak!

Mijn wijlen schoonouders zouden hebben gezegd: ‘Dè accredéért tog nie!’ Zij hebben helaas mijn creaties nooit kunnen proeven. Stiekem hoop ik dat ze zouden zeggen: ‘Dè is vergimmes lekker, hedde daar ok un gleske bij?’ Gelukkig hebben we Mevrouw Poets die mij even wakker schudt en zegt: ‘Veur ons gewôône mensche is dè egwel te veul koejloenair... we vatte un sneeke Bossche Koek van oewes bij een tas thee of un bèkske troost, en veur d’n borrel dan zou ik vrekendelle en krekette vatte....’ Om het commentaar een beetje te verzachten vertrouwde ze me toe: ‘..as ik zo veul sente het om bij Sjaalèt te komme, dan het ik nog nie gedaan, nie! Witte dè ge veur zoveel sente zôôn bietje ééte op zôôn grôôt bord krijg...veur dè bietje hedde een berrug zooi af te wassen. Sund war!’

What's in the name? Hoe hitte gij?

2010-08-12T15:34:00.000-07:00

Nieuwe smaken, dan wel oude ‘vergeten’ smaken ontdekken, blijft een kwestie van proeven. Allerleukste hiervan is om zelf op onderzoek te gaan. Als Smaakmaker in Den Bosch en de nieuwe product ontwikkelingen naast de Bossche Koek, is een letterlijk snoepreisje gepland! Calorieën boost van heb ik jou daar! Een proeftocht door Engeland, bekend om de overheerlijke cakes, pasteries en puddings. Want in Engeland is sweet slechts een understatement, want sweet is niet zoet, maar zo suikerzoet dat je bij de eerste hap al de kassa van je tandarts kunt horen rinkelen!

No English breakfast dus en ik ging dapper ten strijde, de calorieën tegemoet, verzetten had geen zin meer! Ten aanval op de Jacked potatoe. De smaak en geur van hartige Cornish pastery en pork pie topped with cherries, ergens in de Midlands, zal ik niet snel vergeten! In York versloeg triple chocolate fudge cake met gemak de welbekende scones, clotted cream and jam! In Leeds kon ik tussen de Strawberry cheese cake en Victoria sponge geen winnaar proeven. De Chelsea bun bleek een extra gevulde koffiebroodje met de plakkerigheid van Zeeuwse bolussen in het kwadraat te zijn. Daardoor was de Lardy cake die ik Liverpool proefde slechts een flauw aftreksel. De Roly-poly is zo lekker, dat de Nederlandse rolcake van de banketbakker gedegradeerd is tot ‘sjeemiesfabrieksmaak’! Enniewee, ik heb de strijd niet opgegeven.....
In de pub Fox & Grapes onderweg was de bread and butter pudding, simpel maar smakelijk! In Nottingham vielen de apple crumble en trifle genadeloos aan. De Spotted Dick pudding in een mansion dichtbij Cambridge was lekker, maar niet overtuigend. De Teacle Tart revancherede met overtuiging! Die was zo zoet dat je tanden spontaan uit je kunstgebit springen!

Kleren maken de man en dat is bij deze lekkernijen niet anders. De benamingen, presentatie en de opmaak zijn alleen al een lust voor oor en oog! Dat brengt mij dan ook bij het verzinnen van namen voor onze nieuwe producten. In de Franse keuken worden dankzij Auguste Escoffier vele creaties opgedragen aan vrouwen! Fraises Sarah Bernhardt, Poularde Adelina Patti, Coupe Yvette, Pêche Melba, Poire Isabelle, Migonnettes de Cailles Rachel, Coupe Hélène, Coupe Solange en nog vele andere.... Alleen al bij het lezen, wil je ze proeven. Die klinken zo exquise, zo chique, zo on-Hollands ….. Stél nou dat in september met de Week van de Smaak we dat in Den Bosch ook doen, met stoere namen, zou het dan ook werken?

Als dessert bijvoorbeeld een Adrianus méé prut, Boerenjongens van Gerardus méé slagroom, mee pessant Piet-Hein in sjeklaa …Dat klinkt toch niet! Zie je het voor je? Bestel je bij een restaurant als dessert een Hendrikus uit de Siep in room …… Alleen al bij die naam verwacht je toch een bonk spieren met kolenschoppers als handen, schoenmaat 45 ½ , bos blonde haren, in roomvla…….als dessert???? Wat te denken van een Coup Janus Kiep in Dieze water....... Ach….je kunt dessert natuurlijk ook als 'toetje' vertalen….Dat klinkt al een stuk eenvoudiger! Dat lijkt me beter.....dè gaot nogal!

Streekproducten: to be or not to be?

2010-08-09T08:03:00.000-07:00

Als paddestoelen rijzen ze uit de grond: streekproducten. Specialiteiten uit een streek, zo heb ik tot nu toe het begrip vertaald. Dat is dus fout! Streekproducten zijn namelijk: producten vervaardigd uit plaatselijke ‘ingrediënten’ voorzover dit volgens de EU-regelementen wordt goedgekeurd en geproduceerd in een afgebakend gebied. Streekproducten zijn bovendien niet alleen gericht op food, het richt zich ook nonfood, diensten, kunst en muziek, bleek uit eigen (internet)onderzoek. De verdeling is wel vreemd, want zijn diensten, kunst en muziek niet ‘nonfood’?

In gesprekken hierover hoor, zie en lees ik veel over de categorie food. Nonfood, diensten, kunst en muziek is daarom voor mij een openbaring. Vooral de laatste 2 genoemde, alhoewel de Palingsound natuurlijk wel bekend is.
Nu is in 1992 een verordening (voluit: Verordening (EEG) nr. 2081/92 van de Raad van 14 juli 1992 inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen) door de Europese Raad uitgevaardigd en worden streekproducten in de EU zelfs beschermd. Zo is er een Beschermde Oorsprongsbenaming (BOB), een Beschermde Geografische Aanduiding (BGA) en de Gegarandeerde Traditionele Specialiteit (GTS).
Iets wat meer bekend is bij de (Franse) wijnen, maar kennelijk dus ook voor de andere producten. De daarbij geldende strenge regels voor deze zgn. beschermde producten zijn er natuurlijk ook! Zo dient een beschermd product zich te houden een vast procedé en een afgebakend gebied waar wordt geproduceerd. De Parmaham, is daar een bekend voorbeeld van. Bovendien wordt daar natuurlijk ook een register van bijgehouden. Hierop staan circa 600 producten, o.a. de Elzasser zuurkool en Balsamico-azijn.

Nederlandse streekproducten met de kwalificatie BOB zijn vooral te vinden voor kaas. De Boerenkaas valt zelfs onder de categorie Gegarandeerd Traditionele Specialiteit! De Westlandse druif staat gekwalificeerd onder Beschermde Geografische aanduiding (BGA). Gek genoeg valt de Limburgse vlaai uit de boot, omdat dit product niet aan de invulling van ‘plaatselijke ingrediënten’ kan houden. Tja... dat geldt dus ook voor de Bossche Bol, de Zeeuwse bolus, Bossche beuling, de Groninger en Deventer Koek, de Arnhemse meisjes, Haagse Hopjes, Goudse stroopwafels, Zeeuwse babbelaars.....
Misschien maken wij met de Bossche Koek nog wel kans, gezien wij wel honing uit Den Bosch (http://www.bosschekoek.nl/index.php?pagina_id=59) gebruiken! We zullen er eens in duiken....

Maar wat een deceptie: deze streekproducten worden in principe alleen binnen de EU beschermd tegen namaak! Namaak uit niet-EU landen is dus niet beschermd, gelet op regelgeving binnen de Wereldhandelsorganisatie.

Wè un gemauw!

Politiek correcte benamingen... sund war!

2010-07-31T12:43:00.000-07:00

Midden in de vakantieperiode melden de kranten dat in Nederland bijna een kabinet is gevormd! Een rechtskabinet waar heel veel voor- en tegenstanders zijn. Zoals tijdens het voetbalgeweld, wanneer Oranje speelt, kent het land 16 miljoen bondscoaches, in de afgelopen periode zullen er ook ongetwijfeld 16 miljoen formateurs aanwezig zijn. De democratie viert hoogtij! Zo hoort het ook in Nederland! Het land waar iedereen zijn mening kan en mag uiten, kan en mag vinden wat hij/zij ook maar wil. We noemen dingen bij de naam en draaien er niet omheen. Dat is duidelijk en helder en wordt zelfs in Haagse kringen overgenomen. Politici bezigen zich met termen als ‘een beetje dimmen’ tot ‘kopvoddentax’!

Eng wordt het wanneer ook politiek correcte termen worden gebruikt bij benamingen die al decenia lang en soms misschien wel eeuwenoud zijn. Termen die zelfs de Dikke Van Dalen heeft overgenomen!Hierbij valt te denken aan het verdwijnen van de benaming ‘negerzoen’! Deze lekkernij kent zijn oorsprong 2 eeuwen geleden in Denemarken. In vele Noord-Europese landen kent deze lekkernij een soortgelijke naam: Negerkuss in Duitsland, Negerbolle in Denemarken, tête de nègre in Frankrijk en in België noemden ze het negerinnentet. De firma die de negerzoenen in Nederland produceerde was B.P. Buijs in Oudenbosch. Ergens in 2006 werd deze benaming door de discriminerende karakter veranderd in 'Buijs Zoenen'. Dichter des Vaderlands 2005 Driek van Wissen schreef er zelfs een snelsonet over:

De laatste zoen

De zoen van negers en van negerinnen
Is hier zo zwart gemaakt dat naar het schijnt
De negerzoen uit Nederland verdwijnt
Al is zo’n zoen wel lekker wit van binnen.

Dus moet ik maar iets anders lekkers zoeken.
Gelukkig viel mijn oog op jodenkoeken.

Tja... Jodenkoeken, Jodenvet, Moorkoppen.... allemaal benamingen die kennelijk politiek incorrect zijn. Maar anno 2010 denk ik ook aan Turks Fruit. Mag dat dan wel? De misschien wel politiek correcte acties zijn inmiddels té ver doorgeslagen. Het is géén verrijking van de taal, immers de oorsprong van die benamingen hadden niets met de politiek te maken! Wie ook het initiatief heeft genomen om aan deze zogenaamde politiek correcte benamingen te werken, is hopelijk nooit de Bossche Koekwaus tegengekomen!

Wè unne verrèkte koekwaus diejen braaierd! Vergimmes sund war! Dè de Bossche Bol eigeluk unne sjeklade bol hiet het ok nieman nie errug gevonde! En unne trutlippe bekt tog ok lekkerder as un puddingbroodje, nie dan?

Hoofdstad van de Smaak 2010...

2010-07-28T01:26:00.000-07:00

Bij de aankondiging dat het de Bossche en Brabantse lobby gelukt is om de benoeming van Hoofdstad van de Smaak binnen te slepen, leek de euforie over te slaan naar alle deelnemende ondernemers. Na Valkenburg in 2007, Zwolle in 2008 en Amsterdam in 2009 is 2010 's-Hertogenbosch dé Hoofdstad van de Smaak. Leuk! Met deze benoeming is de kans groot om de nominatie voor Culturele Hoofdstad 2018 binnen te slepen. Bovendien komt tussendoor nog het veel beloofde Jheroniumus Bosch Jaar! Duke Town, you really rock!!

Inmiddels is een lange lijst met de titel Erkend Smaakmakers. Het zijn bedrijven en organisaties die klaarblijkelijk een invulling moeten geven aan de Hoofdstad. Het is nu juli 2010, de evenementen-agenda van ’s-Hertogenbosch Smaakmakend is goed gevuld en doet vermoeden dat alles naar wens verloopt. Heel wat deelnemende bedrijven hebben zich enthousiast ingezet. Ook de bakkers van dé Echte Bossche Koek en vele van onze verkooppunten. Een gratis expositie ‘Alles is Koek’ (http://www.bosschekoek.nl/index.php?pagina_id=97) bij de VVV is zo’n bijdrage. Samen met winery ‘De Gouden Ton’ hebben we zelfs voor de VVV een bijdrage geleverd aan hun Smaakwandeling. Een receptenboek ‘Den Bosch kookt’ komt in september uit. Allemaal leuke initiatieven. Maar de vraag ‘Wanneer wordt de Hoofdstad van de Smaak door haar inwoners c.q. de Bosschenaren gedragen?’ blijft (nog) onbeantwoord.

Die vraag houdt mij bezig sinds de ‘meet and greet’ bijeenkomst bij Hotel Central. Daar kwamen deelnemende partijen bijeen om kennis met elkaar te maken natuurlijk van elkaars producten te proeven. Maar hoe gemotiveerd de deelnemende bedrijven ook zijn, de behoefte van de (Bossche) consument is kennelijk een andere. De deelnemende partijen zijn enthousiast, het reclamebureau draait overuren, de medewerkers van de VVV zijn zo goed als overwerkt ... maar de interesse van de consument blijft massaal uit.

Zou het kunnen zijn dat Bosschenaren inmiddels verwend zijn met de verschillende culturele activiteiten in de stad? Spreekt biologisch en duurzaam gekweekt/ geproduceerd de overgrote meerderheid van (Bossche) consument niet aan? Heeft de de titel ‘Hoofdstad van de Smaak’ een houdbaarsheiddatum van 1 week ipv 1 jaar?

Het is uiteindelijk onze mevrouw Poets die mij met haar logische redenering heeft geconfronteerd:
‘Ik het dieje saît veur oew bekéke maar dieje lijst Smaakmakers hedde die wel ’s goed bekéke? Dè klopt van gin kant! Dè gullies, Den Otter, Landerijk, Bert van Haaren en nog es wè van caféekes en restoraans Smaakmakers zin, dè kènde veurstellen... maor waor smèkt zôôn VVV of ut Casino nou naar? Wè is daor nou biejologies of dûûrzáám gekwéékt an? Ut personeel zéékers... En dieje kas! Wè sund veur al die sente! Den Bosch verkast seet dieje computer... hillemaol nie! Wie dè bedagt het, die het eg wel onder unne open tapkraon méé sunne bakkes open gelééje. In september hedde dieje pruuverij veur mense méé extra sente, is dè nou vort veur un hil jaor? Ik bekèkt ut maor zo: Oeteldonk dè moet ge vûûle.. over Smáák kende nie mauwen zeet ons moeder, dè moet ge prûûve!’

Touché....

Èchte Bossche Koekdoos....

2010-07-22T13:58:00.000-07:00

Toen ik de Randstad verruilde voor Brabant moest ik aan heel veel dingen wennen. Één daarvan was de taal. Collega’s op kantoor hoorde ik samen hartelijk lachen om Brabantse zinspelingen! Wolluk, bleek geen wolk te zijn maar Waalwijk, den dieje was geen achternaam maar die ene of diegene, sep bleek geen sap maar drop te zijn, een mens was geen mens maar een man, een durske geen deurtje maar een meisje.... en zo waren er nog veel meer woorden! Het Bosch Woordenboek heeft me veel bijgebracht! Als allochtoon heb ik (als tiener) met dure retorica lessen de Nederlandse taal onder de knie gekregen, en als volwassene maak ik kennis met de Bossche taal. Gelukkig kreeg ik bijles van manlief, hij verstaat het immers als geboren Bosschenaar zijnde, getogen aan de Parade.

Waar ik ook loop in de binnenstad van Den Bosch, manlief weet altijd een jeugdherinnering op te rakelen. Leuke, interessante verhalen en anekdotes over de huizen, straten, winkels, deuren en ook wie er woonde. Persoonlijk heb ik dat soort informatie steeds bewaard onder de noemer ‘hmm-enwatmoetikmetdezeinformatie’. Nu heb ik eindelijk een uitlaatklep voor deze verzamelde ‘nutteloze’ informatie. Op de site van de Bossche Koek hebben we sinds een kort het spel ‘Da’s nie waor!’ Daarin wordt een foto getoond en een klein begeleidend verhaaltje erbij gezet met de vraag: “Is dit nu waar of niet?” Alle verhalen en anekdotes uit het brein van manlief gevist en hij geeft daar een draai aan voor het spel. Wekelijks doen er tientallen twitteraars mee en het aantal groeit elke week! http://is.gd/cylWD

Ondertussen ben ik door het ‘Bossche virus’ aangestoken en geheel geïntegreerd in Brabant en de Bossche binnenstad al zeg ik het zelf. Maar Bosch praten daar waag ik me niet aan! Dat is echt andere koek! Met nog alle lessen van de klinkers en samengestelde klinkers in de Nederlandse taal vers in mijn geheugen, moest ik toch wel erg wennen aan nieuwe toevoegingen.
De levendige Bossche spreektaal houdt niet op mij te verbazen! Eerder deze week op de markt, hoorde ik en gesprek tussen 4 dames, van 4 generaties, die langs het terras liepen: “As ge nou dè grûûne pakske vat, en Sjantal dieje witte.. dè accredeert méé oewe schoene! Nie dan, omaas? Kende krekettenek van oewes tenminste deurhééne en magde van mein die laarse vatte méé zonder dieje veurkant waor oew tééne kenne lugte...”. Kijk dat vind ik gewoon een soort sudoku voor de oren! Je hoort woorden, je herkent ze maar je kunt er niet direct een combinatie van maken!

Als je dan even heimelijk lacht, mis je kennelijk een tirade van de oma waar het hele terras van meegeniet. Een snelle blik naar de andere terrasganger en de herhaling van oma’s woorden volgen: Méé dieje laarse aon oew bééne kunde de keinder nie mee vort schuppe..Dauw ze nou mar in ut karreke, dè lôôpt pas deur...koekdoos!

Bossche Koekdoos! Zowel letterlijk als figuurlijk te nemen in Den Bosch .....

Rechte croissants

2010-07-21T23:07:00.000-07:00

Volgens goed gebruik brengen we op woensdag en vrijdag een ‘koekbezoek’ bij de bakkers van Koekhuys Jan de Backer en/of potentiële bakkers voor de Bossche Koek. Maar gisteren bezochten wij Sam the Eagle voor een voorproefje van een nieuw product! Een bevriende bakker, stevig van postuur en kalend, althans van de achterkant. Van de voorkant doet hij me altijd aan de adelaar uit The Muppetshow denken! Met zijn donkere borstelige wenkbrauwen, glad glimmende hoofd, een bollend buikje dat aan een vroege zwangerschap doet denken en toch wel een ietwat spitse neus dat iets afbuigt.

Onze gang naar het ‘nest’ (lees: het kantoortje van Sam) werd opgehouden door een discussie tussen twee bakkersknechten. Het had zo een scene kunnen zijn uit Laurel & Hardy. We liepen door en lieten het Laurel & Hardy fragment voor wat het was. We waren nog amper in gesprek of een briesende bakkersknecht stond midden in het ‘nest’!
‘Chef, s’il vous plaît, iek wiel alles bakken, mais niette met die Ollander die niette wil luistere en gin passie in zun harttt voelte!’ Zie voor je het type á la een donkerharige Mr. Humphrey uit de serie ‘Wordt u al geholpen?’, met een Franse tongval. Zijn tirade was niet te stoppen. Sam the Eagle werd duidelijk verrast. Die blik zei Mr. Humphrey al genoeg en ratelde: ‘ Chef, c’est le croissant..dattuh iest gin spécialité chef! Un croissant, mon dieu, hette woord zegt ut al, chef une halve maan! Dieje Ollander maakt ut recht!! Hielemaal recht, stijf recht! Als iek datte elemaal alleen moette doen, c’est keen problem chef!!’ Een slokje koffie redde mij van een enorme lachstuip. Misschien is dat inderdaad typisch Hollands! Monsieur Humphrey keek ons plots aan en zei radeloos: ‘..Mes excuses, iek ben ook so keskrokke… un rechte croissant!’

Tja.. we houden ons met ‘food’ bezig! Onlosmakelijk verbonden aan menselijke contacten, liefde voor het vak, passie, gedrevenheid, letterlijk proeven en de eeuwige discussie wat nu lekker of niet lekker is! Van ‘Mr. Humphrey’ heb ik geleerd hoe je de basis voor crème au beurre maakt. De combinaties met allerlei andere likeuren hebben Mr Humphrey en ik een paar jaar geleden uitgeprobeerd en sindsdien zijn wij maatjes geworden. Toen het hem duidelijk werd dat ik de crème au beurre op smaak bracht met een hazelnootlikeur en deze ging combineren met de Bossche Koek,(zie foto) werd hij fan van mij.

Op zondags maken we croissants ‘uut bliek’. Mr. Humphrey zou bij mij in de keuken helemaal ontredderd zijn als hij wist, dat die bij ons altijd recht zijn voor de ruimte in de oven! Maar nu maak ik ze zoals het hoort: in een halvemaanvorm! Ter herinnering aan de overwinning van het Oostenrijkse leger op de Ottomanen (lees: Turken), allemaal door een oplettende bakker! Aartshertogin van Oostenrijk Marie-Antoinette, trouwde met Lodewijk XVI en bracht het croissantje uiteindelijk mee naar Frankrijk. Zo heeft Monsieur Humphrey het mij verteld, en ik geloof deze gepassioneerde bakker! Rechte croissants smaken nu ook minder lijkt wel......