Shopping ergernissen in het kwadraat

Vandaag heb ik als non-shopping liefhebber mijn ergste nachtmerrie wakker en in volle bewustzijn beleefd: op zaterdag naar Ikea. Dat heb ik natuurlijk knorrig laten weten aan een ieder die mij tussen 06.30 en 09.00 uur voor de voeten liep. Op slinkse wijze is daar natuurlijk dankbaar gebruik van gemaakt. Eén heftig puberende zoon zei doodleuk om mij enigszins te troosten dat hij ‘zo maar’ wel zin had om mij te vergezellen onder de voorwaarde dat ik wel de Ikea in Delft zou bezoeken en niet in Eindhoven. In al mijn zwakte, zwichtte ik voor de gezelligheid in het vooruitzicht en ben ik vanmorgen richting Den Haag gereden. Op Twitter mocht ik van @ColorfulB, @Boyketenbroecke @EllenDesiree @B_Heijne @MariekevanEerd en @Flutteringazure op morele steun rekenen! Dat gaf al voor vertrek een bemoedigend klopje op de schouder. Zeker toen ik op de link van @Flutteringa klikte http://jennyliang.com/quikea/ verdween de ergernis als sneeuw voor de zon. In slechts 5 stappen toont deze link hoe je in no-time door de Ikea kon bewegen! Subliem!

De Ikea in Delft is werkelijk een groot complex en staat garant voor heee…eel veel bezoekers. Bezoekers die allemaal in het weekend hebben bedacht om op hetzelfde tijdstip als ik bij de Ikea langs te gaan. Het was dan ook niet vreemd om in een kleine file te staan om überhaupt de parkeerplaats op te kunnen. Het viel ons zelfs op dat naast parkeerplaatsen voor invaliden ook parkeerplaatsen voor gezinnen met kinderwagens zijn gereserveerd. Wat een service!

De entree was enorm met verschillende kluisjes en een groot aquarium waarin kinderen kunnen rennen, klimmen en spelen. Verschillende ouders en grootouders lijken te vergeten dat ze eigenlijk zonder hun kroost de winkel in kunnen. Vanaf de roltrap was te zien hoeveel ouders en grootouders eigenlijk nog veel liever vertederd naar hun (klein)kinderen willen blijven kijken. Boven aangekomen zagen wij hoe ook wij als ijverige mieren het labyrint betreden. Mensen lijken bij de Ikea ook niet meer te kunnen doorlopen; ze drentelen, schuifelen en lijken haast in training te zijn om als een bejaarde waarvan zojuist de rollator is afgenomen, door de winkel te zwalken.

Hoe verder wij het doolhof binnen worden gezogen, des te meer mensen besluiten ook weer terug te lopen, en bij voorkeur met een kar! Een stevige tred is er dan ook niet meer bij. Sommigen waren duidelijk al veel langer in het doolhof en vinden de weg naar het restaurant kennelijk te ver. Daarom worden de bedden en stoelen door de bezoekers niet alleen bewonderd maar ook getest. Zonder enige vorm van gepaste gêne zijn er bezoekers bij die zich op een matras laten ploffen. Zo ook een aan obisitas lijdende Budha die door een massa werd geholpen om weer uit bed te kunnen komen. Even verderop zagen wij hoe vermoeid een man plaats nam op een bank en gelaten wachtte op zijn vrouw en haar vriendin. Hij zat er niet alleen, want kennelijk hadden de mannen een geheime code onder elkaar afgesproken, want zoals deze man zaten er velen op hun partners te wachten. Het verplicht meegaan naar de Ikea kent duidelijke grenzen .

Vrouwen bewegen zich bovendien in de Ikea ook anders dan de mannen. Daar waar vrouwen een ‘setting’ van een vertrek betreden, blijven mannen vooral demonstratief in het gangpad staan. Vrouwen zoeken naar hulp van een Ikea-beambte, mannen lijken liever te vertouwen op de aanwijsborden en hun eigen logica. Vrouwen kunnen bij een setting van een zithoek zich laten afleiden door de kussens, fotolijstjes en de vaasjes terwijl mannen zich liever aan het ‘plan’ willen houden.

Ondertussen protesteerden mijn voeten al hevig en lijken te schreeuwen naar de uitgang. Maar de afdeling lampenkappen is nog lang niet zicht. We vervolgen het pad door het doolhof stap voor stap met hier en daar een sprong naar rechts en weer naar links om het oponthoud op het pad te vermijden. Bij de afdeling nog-meer-meuk-maar-bij-jouw-thuis-staat-ie-leuk lijken een aantal ouders het aquarium bij de ingang te hebben gemist. Dollende kinderen maken van een charmante mama een persiflage van een Marijke Helwegen wiens botoxbehandeling vroegtijdig uit is gewerkt. Bijbehorende papa lijkt even een twinkeling in de ogen te krijgen en net als diens kinderen ook een aanloop te willen nemen om zich vervolgens over de gedekte tafels een buikschuiver te willen maken.

Mijn voeten willen rust en vertellen mij dat ze nog liever de avondvierdaagse achterstevoren willen lopen dan nu nog een stap in de Ikea te willen zetten. Metgezel ‘Spuit Elluf’ klaagt over een hongerige maag en een droge keel. Een blik op de klok zegt dat we al ruim een uur in het doolhof zijn. Gelukkig is de afdeling met lampenkappen al vanuit de verte te zien. Zonder enig aarzeling stappen we door. De juiste lampenkap is snel gevonden: de afmeting is zo hoog als mijn laars, eenvoudig en gebroken wit. Met rasse schreden betreden wij het einde van het labyrint. Mensen keurig in de rij verraden de kassa’s. Maar ook daar geheel in Ikea’s stijl zijn gelukkig ook kassa’s voor maximaal 8 producten die door de bezoekers zelf kunnen worden gescand. Dat scheelt enorm!

We zijn met alleen een lampenkap ruim anderhalf uur binnen geweest. De andere spullen laten we voor wat het is. De volgende keer gaan we toch de 5 stappen die mij warm werden aanbevolen door @Flutteringazure: Ikea binnengaan vanaf de uitgang en in tegengestelde richting lopen! Voor de andere benodigdheden zullen wij online bestellen! Mijn voeten lijken de vierdaagse van Nijmegen te hebben afgelegd, de nicotinebehoefte slaat alarm, de droge keel en knorrende maag van puberende Spuit Elluf geven net dat extra duwtje om in no-time in de auto te springen. Onderweg pikken we een Drive van de eerste de beste fastfoodketen. Als ik dan denk door te kunnen rijden, komt de aap uit de mouw…… Spuit Elluf vraagt over de A13 te rijden en onderweg de Primark te bezoeken!

Vandaag heb ik één ding geleerd: de som van shopping ergernissen in het kwadraat is na een Ikea-nachtmerrie de Primark op zaterdagmiddag bezoeken. Morgen zoek ik heil in de koopzondag in de binnenstad van Den Bosch!