Het journaal informeerde dat onder de supermarkten een nieuwe prijzenoorlog wordt verwacht. Volgens het ANP zien de supermarkten in Nederland hun omzetten onder druk staan en wordt het een strijd om hun marktaandeel vast te houden. Een vervelende ontwikkeling voor de supermarktbranche, goed nieuws voor de consument. Nog meer goed nieuws voor de consument werd gebracht door het nieuws waar de nieuwslezer bijna triomfantelijk aankondigde dat hutspot een stuk goedkoper is geworden, want de prijs voor aardappelen en uien staan op een diepte punt! Hij voegde er nog wel aan toe dat de prijsdaling niet geldt bij de frietkraam! Dus wel goedkope aardappelen, maar dure friet! Is dat nou geen rotstreek?
Ook wij zijn bezig met de steeds veranderende inkoopsprijzen. Beslist niet mijn favoriete bezigheid aangezien ik een gezicht of een stem bij de verschillende onderdelen c.q. producten onbewust visualiseer. De gunfactor speelt dan weer eens hoog op, terwijl een stoïcijnse houding en uitschakeling van enige vorm van emotie van mij wordt verwacht. Een jaarlijks terugkerend gevecht tussen hoofd en buikgevoel, zal ik maar zeggen. Niet echt handig! Na een grondige calculatie zijn een aantal besluiten genomen waarbij ook elementen als kwaliteit, betrouwbaarheid, flexibiliteit en de gunfactor niet zijn vergeten. Onze passie en enthousiasme willen we graag delen en blijven uitdragen, zowel naar de leveranciers als naar onze verkooppunten. Het gevecht tussen hoofd en buikgevoel heeft inmiddels plaatsgevonden en kunnen wij onze afnemers melden dat voor 2012 geen prijsverandering wordt doorgevoerd. Hoe dat voor de consument zal uitpakken weten wij niet. Misschien wel zoals bij de aardappelen en de friet....
Passie en de hoge gunfactor staan bij ons hoog in de vaandel! Dat we van leveranciers als afnemers ‘goodwill’ en gewoon een ‘dankjewel’ krijgen, geeft ons een bevestiging waar wij in geloven: het gunnen. Tegenwoordig noemt men dat ‘maatschappelijk verantwoord ondernemen’. Een kreet waar velen zich door hebben laten inspireren. Zo is er ook een bedrijf dat zich bekommerde om de regionale producten…. We zijn er ook één tegengekomen en hebben er een enorme kater overgehouden aan het ‘Gijs-Streekselecties’ debacle.
Een openstaande rekening van 2 jaar geleden ad. € 400 euro is nog steeds niet betaald! Geen groot bedrag weliswaar, maar toch wel een aardig bedrag om een kater van te krijgen! Telefoongesprekken leidden ertoe dat wij maar moeten bewijzen dat de producten inderdaad zijn geleverd. De afnemer houdt voet bij stuk dat zij onze rekening niet hebben ontvangen, terwijl ze bedoelen dat zij deze in hun administratie tijdens de verhuizing zijn kwijtgeraakt. Werken met ‘kleine, regionale producenten’ leek zo eerlijk en oprecht. De eens zorgvuldig opgebouwde vertrouwen waar mondelinge afspraken en telefonische bestellingen de gewoonste zaak waren, maakt nu plaats voor een van smoezen gemetselde muur waarop 'rotstreek selectie’ staat gekalkt. Op zo’n moment koester ik de gedachte hoe deze afnemer met schaamrood op de kaken, de door hun afgegeven rooskleurige prognoses heeft moeten bijstellen. Op ons eigen initiatief hebben wij, na een jaar, in goede orde afscheid van elkaar genomen. Immers, kwaliteit en de altijd maar kostenmaatregelen ten behoeve van de supermarkt prijsstrategie is ‘killing’ voor deze ‘kleine, regionale producent’. Slechts € 400…. de kosten van een incassobureau zijn nog hoger dan het bedrag die bij ons nog openstaat….. Een rotstreek of slimme strategie? Het is gewoonweg beschamend!! We nemen het maar zoals zij ons product hebben genoemd: voor Zoete Koek! Mevrouw Poets heeft daar een mooie uitdrukking voor: as ut wôôrd nie deugt, deugt dieje mens ôk nie!
Het is een prijs die wij betalen voor de keerzijde van onze overtuiging:‘gunnen’. Deze economisch onzekere tijden zullen nog meer teleurstellende ervaringen opleveren voor zowel de consument als producent. Rotstreken en rotzakken, ze blijven bestaan ongeacht het economisch klimaat!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten