Witte Kerst?

Koning Winter is duidelijk aanwezig. Zijn vrouw de Sneeuwkoningin laat weten hoeveel ze van hem houdt. Ze strooit royaal en verandert in nog geen uur de wereld in een sprookjesachtig winter wonderland. Ongelooflijk hoe kleine vlokjes luchtig dwarrelen en ondertussen een mooi, romantisch en vooral een witte deken weten te vormen. De kale takken in de bomen lijken door de Sneeuwkoningin persoonlijk tot in de puntjes te zijn verzorgd. De rookpluimen boven de huizen tonen hoe behaaglijk warm het binnen is. In menig huis staat ondertussen in de kamer de kerstboom te pronken. De vrolijke lichtjes accentueren de gezelligheid die de decembermaand zal vervullen. Dit wordt extra benadrukt door witte landschap buiten. Een echte witte Kerst?

Anders dan het Sinterklaasfeest wordt hier in huis kerst met alle egards gevierd. Was de spanning naar het Sinterklaasfeest vooral gericht op het verkrijgen van een cadeautje ter waarde van maximaal vijf euro, met de kerst is de spanning of er wel voor een ieder een speciaal cadeau onder de boom is gelegd. Lijken we met Sinterklaas juist de ander te plagen in gedichtjes en de surprises, met kerst lijken we juist de twinkeling in de ogen van de ander te zoeken die een lang gekoesterde wens in vervulling ziet gaan. Gek genoeg valt het mij ook op dat het diner op de vijfde december van ondergeschikt belang is: zo gemakkelijk mogelijk en ’s avonds vooral snoepen! Het kerstdiner daarentegen wordt zorgvuldig gepland.

Dat wil echter niet zeggen dat de planning daadwerkelijk wordt uitgevoerd. In tegendeel, de planning laat zich op het allerlaatste moment verrassend wijzigen! Dit wordt veroorzaakt doordat sommige familieleden vaak genoeg niet komen opdagen. Dat is natuurlijk op z’n minst vervelend te noemen! Nog erger wordt het als ze onaangekondigd hun entree maken! Daarom hebben wij sinds enkele jaren met de kerstdagen de geplande grote gezellige familiebijeenkomsten afgeschaft!! Wie komen wil mag komen.... ‘Wè zeidde nou?’ vraagt onze Mevrouw Poets verontwaardigd. ‘Ge mag dus komme as ge wil en as ge nie kom, dan hedde ok gin Caroliene Tense méé un zielig bosje bloeme veur d’n deur! Dè wil ik ôk!’ riep ze enthousiast.

Om de kerstgedachte niet geheel uit te bannen vertelde ik haar dat er één traditie bij ons onveranderd blijft: met Kerstnacht blijven we tot na middernacht op, we staan dan stil bij familieleden aan de overkant van de grote oceaan, pinken even een traan weg en openen we de cadeautjes die onder de kerstboom bezaaid liggen. Ondertussen wordt de Kerststol, met in likeur gedrenkte amandelspijs aangesneden, thee, warme chocolademelk en glühwein ingeschonken.

Als ik tot slot de lichtjes van de kerstboom uitzet, wordt ik steevast getroffen door een overweldigende paniekgevoel: het traditionele Kerstfeest in dit huis zal toch niet degraderen tot een ordinaire vreetfeest waar de kerst als decoratie dient? Dit jaar zal ik aan onze altijd relativerende Mevrouw Poets denken: ‘Onze Lieve Heer hèt aon alles gedacht..Kersnag is om te blauwbekke in de Sint Jan, 1e Kersdag om oew te ergere aon hil dun famiellie maor ge hou oewe bakkes , 2e Kersdag is d’r veur om het kersdiennee van d’n dag erveur weg te kaane wan dè kende tog nie naor hongerend Afrika sture!’