Brabanders worden veelal gezien als de lekkerbekken van Nederland. Bourgondisch Brabant is dan ook niet alleen een levensstijl. Maar is dat wel terecht en wat is eigenlijk ‘lekker eten’? Is lekker eten iets wat je echt proeft en dat dus ook waardeert? Is lekker eten iets wat je doet met aangenaam gezelschap, waardoor het eten nog beter smaakt? Of is lekker eten juist een gerecht dat smaakt omdat je het gerecht kunt vergelijken? Het juiste antwoord hierop kan niemand geven. De beleving of een gerecht ook inderdaad lekker is, zal zeker een belangrijke factor zijn.
Een gerecht opgemaakt op een Mepalbordje van een sterrenrestaurant, bereidt door een chefkok, smaakt al minder achter een formica tafeltje, op een plastic krukje en onder TL-verlichting. Daarentegen zal een kroket van de snackbar ook anders smaken op een bordje van een sterrenrestaurant, geserveerd in diens chique omgeving. Het oog wil natuurlijk ook wat! De classificatie van bandenfabrikant Michelin is dan ook belangrijk voor vele Chefkoks!
Nederland staat in de culinaire wereld nu niet meteen als topper bekend. Slechts 2 restaurants hebben het predikaat 3 sterren in Nederland: Oud Sluis (Sergio Herman) en De Librije (Jonnie Boer), respectievelijk uit Sluis (provincie Zeeland) en Zwolle (provincie Overijssel). Als je het zo bekijkt dan zou Bourgondisch Zeeland of Bourgondisch Overijssel meer op z’n plaats zijn. Brabant telt slechts één restaurant met 2 sterren: Boreas in Heeze. In Den Bosch staat één sterrestaurant: Chalet Royal met Gerrit Greveling achter de kachel! De menukaarten van dit soort restaurants behoren allemaal tot mooie ingebonden ‘leesboeken’. Elke omschrijving van een gerecht zou zo uit een sprookjesboek kunnen komen.
Wanneer we dit vergelijken met een snackbar, is het verschil (naast de prijs) enorm. Het hebben van een menukaart is geen vanzelfsprekendheid. Het menu staat staat op een geplastificeerde kaart, een zwartbord voorzien van ministek letter, maar ook op een lichtbak. In de vitrines en foto’s op de lichtbak worden gerechten getoond. Gerechten worden daarom niet omschreven, het spreekt immers voor zich! Neem nu ‘kroket’, die heb je in vele varianten: rundvlees-, kaas-, garnalen-, kalfs- of goulashkroket. Wat te denken van namen als ‘kipknots’, ‘pikanto’, ‘Jochempie’ of ‘frietje met'en 'frietje oorlog’ of de Haagse ‘patatje-overrejehond’ (=frietje oorlog met corned beef). De snackbar hanteert de wysiwyg-methode, directe communicatie!
Wonderlijk eigenlijk hoe taal toch invloed kan hebben of we lekker hebben gegeten! Onze mevrouw Poets is het daar niet mee eens!! ‘Wè un klets! Lekker eete, dè vuulde aon oew buikske. Veur € 100 per persôôn in een restaurant eete en ge het na 3 gange alleenig nog oewe holle kies staon vulle, of ge gaot naar dun Fijnprûûver. Daar kende veur € 100 wel 4 gange per persoon vatte en mee oew jong van eete. Of naor d’n afhaol, kende veur 2 daoge eete en ok nog altijd extra opscheppe bij oe eiges in de kiet. Kende goe na twee keren bekant ontploffe...’
Aldus mevrouw Poets... kennelijk ongevoelig voor de ‘leesboek-methode’. Geen mooie zinnen uit een sprookjesboek, maar gewoon kort door de bocht en duidelijk!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten